De strijd in Afghanistan heeft vorig jaar 6500 mensen het leven gekost.
Als er een Nederlandse dode valt, is dat groot nieuws en is er ons land veel
mededogen met de nabestaanden. Terecht.
Van die 6500 doden was 90
procent Afghaan. Een dode Afghaan is geen nieuws; er moeten er pakweg
twintig tegelijk sneuvelen, wil het de krant halen. Mededogen met Afghaanse
doden is er in ons land nauwelijks. Niet terecht. Wel begrijpelijk. Dat zijn
anonieme doden, met wie ons niet kunnen identificeren.
Nu is er een
hond doodgeschoten in Afghanistan, een Nederlandse hond: Rattaplan. Het
teefje was lang een soort mascotte van de Nederlandse solaten daar. Het
beest vermagerde echter, had infecties. Een luitenant gaf uiteindelijk
opdracht Rattaplan dood te schieten.
Goed besluit, zou je zeggen
(Afghaanse honden die er slecht aan toe zijn, krijgen waarschijnlijk geen
kogel, maar creperen gewoon). Maar nee hoor. De dood van Rattaplan doet in
ons land meer tranen plengen dan al die Afghaanse (mensen-)
doden
bij elkaar. Gisteravond stond de condoleanceteller op
www.respectance.nl al op 280. Diepe verontwaardiging en woede roept het
afschieten van Ratttaplan op.
Ach ja, als mensen zich zo willen
uiten, moeten ze dat doen. De échte waanzin komt weer eens uit politieke
hoek. De Partij voor de Dieren heeft Kamervragen over de dood van Rattaplan
gesteld. Is er misschien ergens een luitenant die die partij kan elimineren?
Zal vast geen 280 condoleances uitlokken.
paul.verlinden@bndestem.nl



Sorteer reacties











