Het moet in 1971 zijn geweest dat ik als student verhuisde van een ruime kamer naar een petieterig en gehorig hok.
Maar de ruime kamer lag op drie kwartier fietsen van het centrum van Utrecht en het hok lag er pal in. Na een jaar verhuisde ik dolblij naar de naastgelegen kamer, die veel ruimer was. De verwarming was wel een zorgpunt. Dat gebeurde met een aangeklede butagasfles, die op de onmogelijkste uren leeg bleek te zijn. Dan was het lang wachten op de lijzige Utrechter met de nieuwe gasfles op zijn schouder. De man keek met onverholen afkeur naar de flinke toren lege bierkratten die wij met zijn allen hadden gefokt. Hij snapte niet dat wij het statiegeld op het eind van de maand hard nodig hadden om er bordjes boerenkool van te maken. De butagaskachel had veel ventilatie nodig. Dat gebeurde vanzelf. De ruiten in mijn raampartij hadden centimeters brede kieren. Op de breedste plek was de kloof zelfs zeven centimeter. Op een morgen werd ik wakker. De kachel was uit en leeg en op mijn deken lag een veld fondantijs waarop lichte kabouters hadden kunnen schaatsen. Het werd erger toen bleek dat de lijzige man ziek was en niet kon komen. De volgende ochtend werd het bar en boos. Er moet geen enkele eend gekwaakt hebben, want het vroor hard. De volle maan had wel gevolgen, want de wind was gedraaid naar stijf noord en was van frisse koelte volle storm geworden. Die wind, recht op mijn raam en dwars door de kieren, voelde ik als de enige echte tocht der tochten. ton.meeuwis@bndestem.nl
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
