Ik vind mezelf best zielig, weet je. Ik zal uitleggen waarom.
Tot 1 januari vervulde ik mijn journalistieke plichten op het kantoor van BN DeStem in Breda. Daar kon ik schrijven over mode, design, kunst en lifestyle – zeg maar alles waar een klassieke journalist zijn neus voor ophaalt. Ik mocht zelfs shoppen in de baas zijn tijd, tot aan Frankrijk toe. Vrolijke verhalen leverde dat altijd op, met dankbare reacties van lezeressen.
Sinds 1 januari 2012 is alles anders. Mijn standplaats is Bergen op Zoom. Waar ik bij voorbaat over weigerde te schrijven, doe ik nu toch, al in de vierde week. Ik, calvinist, schrijf over carnaval – sorry Krabben: vastenavend. Ik verdiep mij in de grootste boer en de nar en de steketee en de eh.... hutsefluts.
Het voelt als een inburgering. Het gaat niet spontaan. Je zult toch maar een echte buitenlander zijn, dacht ik. Daar is mijn cultuurshockje dan toch tamelijk niets bij. Bovendien heeft mijn deportatie ook voordelen. Ik hoef nooit meer over onze Fendertse beroemdheid Frans Bauer te schrijven. Ik zat eens in Ahoy tussen allemaal meedeinende Bauerfans en ik dacht: ben ík de alien, of zijn zíj dat? Zeer therapeutisch om dat mee te maken. Sindsdien kan ik alles aan. Zelfs Bergen op Zoom.
- annelies.vlaanderen
@bndestem.nl
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
















