Ik vind Doortje de Vinvis leuk. Ik weet niet wat me bezielde.
Het is iets in de snelheid, de vrijblijvendheid van Facebook dat leidt tot ondoordachte acties. Iets, iemand op je beeldscherm wekt een halve glimlach, en voor je het weet deel je via die vermaledijde like-knop de vreemdste voorliefdes met de hele wereld. Of nou ja: met je 228 Facebook-vrienden.'Nicole vindt Doortje de Vinvis leuk', zien die dan.
Voor wie haar niet kent: Doortje is een 2.000 kilo zware hoop botten in een fietsenkelder van de Rijksuniversiteit Groningen. De restanten van een vinvis die een eeuw geleden aanspoelde in Zeeland. Netjes verpakt in bubbeltjesplastic.
De universiteit heeft binnenkort geen plek meer voor haar, dus zoekt het Biologisch Centrum naarstig naar een nieuw onderkomen - onder andere via Facebook. En daar onthult Doortje, ruim honderd jaar na haar tragische verscheiden, de bizarre voorkeuren van Facebook-gebruikers.
Ik ben niet de enige die zich er toe liet verleiden mijn affectie voor een dakloos, dood zoogdier officieel vast te leggen.
Tientallen Facebookers klikten op 'like'. Ze wisselen op haar profiel van gedachten met Doortje. Over mogelijke logeeradressen, en het nut van een al dan niet te openen twitteraccount voor de vrolijke vinvis.
Het viel me op dat vooral vrouwen dol zijn op dooie Door.
Het zal toch niet aan de hormonen liggen?
nicole.andries@bndestem.nl
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
