In oktober vertelde een weerman van Meteoconsult dat we een horrorwinter zouden krijgen die begin november al felle kou zou brengen.
Begin november was het een graad of vijftien. In 1963 vroor het continu dat het kraakte. Dat was in de periode vóór de centrale verwarming. Mijn moeder zag er op toe dat wij warme kleren droegen. Mijn broer Jan heeft eens een tocht op een slee gemaakt. Hij was toen de jongste en werd voortgetrokken door zijn oudere broers. Eenmaal thuis bleek hij niets gezien te hebben door de warme sjaal en muts voor zijn ogen. Voor mij had ons moeder een astrakanmuts gekocht, die mijn uitmonstering met borstrok, dikke warme trui en geitenwollen sokken moest completeren. Ze bezwoer me niet aan lantaarnpalen te likken, omdat mijn tong vast zou vriezen. Daar was ze toen bang voor, al lust ik geen lantaarnpaal. Normaal gesproken wordt de astrakanmuts alleen gedragen door de bevolking in de achterlijkste uithoeken van de voormalige Sovjet-Unie. Het onding had ook nog twee kleppen aan de binnenzijde, die over mijn oren getrokken moesten worden. Mijn moeder was ervan overtuigd dat ik natte pleuritis zou oplopen als ik het naliet. Ik keek wel uit om voor lul te lopen met dat ding op mijn kop. Eenmaal suisde de sneeuw loeiend om mijn rood aangelopen oren. Dat bracht me op een idee. Ik frommelde de muts uit mijn zak, hield hem hoog boven mijn hoofd en liet los. Weg! Ik snapte ineens dat lijden tijdelijk kan zijn.ton.meeuwis@bndestem.nl Volg Ton Meeuwis via twitter:www.twitter.com/tonmeeuwis
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
