Bredanaar Jac van Nispen vroeg zich een paar afleveringen geleden af of iemand de Snarf kende. 'Het moet wel iemand zijn geweest die nogal veel durfde', schreef hij.
Gerrit Klaassen kwam met een antwoord: 'De Snarf was een echte Bredanaar. Zijn naam was Frans van Dorst. Hij had nog een paar broers, waarvan er een De Schele werd genoemd, omdat hij wat loens was. Maar Frans zijn naam werd omgedraaid, zodat het Snarf werd. Hij kon wel een een partijtje vechten, maar wie niet? Verder waren de Van Dorstjes heel sociale mensen. Ik weet dat een broer van de Snarf loodgieter was. Maar allemaal waren het hardwerkende mensen, van wie je opaan kon. De Schele heb ik goed gekend. Hij heeft gewerkt op de HKI, later ENKA en weer later AKZO genoemd. De Van Dorstjes hadden allemaal een vak geleerd op de ambachtschool. En kwamen zodoende goed aan de kost.'Goed, dat weten we dan ook weer. Ik sprak van de week met een oud-politicus die weer back in town is en die vroeg of de bron voor mijn rubriekske niet langzaam uitgeput raakt en dat heeft me een beetje aan het denken gezet. In september 2005 verscheen het eerste stukske en dat is dus al meer dan zes jaar geleden. Ik denk er nog maar even over na.
Vooruit, we gaan verder met Christ de Jong van de Zeg. Hij is een vaste klant en reageerde een tijdje terug op nogal wat uitdrukkingen. Ik laat hem even aan het woord: 'Whoop over gat iets doen is bij ons hals over kop iets moeten doen.Wij zegge dan da kom op as kak. Grjééle zin bij ons wok bretels, maar ze worre wok wellus galge genoemd. Murmeren is bij ons mùrmereere klagen en mopperen. Muke schrijven ze bij ons wok wir anders, muùke, en dat is gin donderstraolen mar das het narijpe van fruit in het hooi of een warme plaats op de zolder. Van iemand die goed in de slappewas zat (zwart geld) wier wok gezeed, mee zijn hoefde gin meelije themme want hij eet nog wel 'n muùkske achter 'd and, mee andere woorde hij aar nogwel 'n appeltje vor dun dust. Reepavond had volgens mij weinig met stok en de velg te maken, ik denk dat men eigelijk zo snel mogelijk bij het meisje wilde zijn en daorom een vergelijking trok met repen want dat ging ook snel. Bij ons hadde 't gezegde zaogavond en da waor wok woensdagavond. We zèn dan wok nooit mee ne zaog nur 't meiske gegaon. Mar da wier gezeed om zogenaomd de week deur te zaogen.'
Nou, bij Christ is de bron in elk geval nog niet uitgedroogd. Mooi hoor, dat Zegse dialect.
Piet Teunisse, oftewel Pirke van de Leur is een beetje boos op het openbaar vervoer, geloof ik. Hij schreef: 'Waor gaogut opebaor vurvoer nor toe? Inspreke das soms un gunst, mar lustere en dur wa meej doen, dadis de kunst.
De bus die rij dal jaore over de Vaorkaant en nut Twoot. Dan nort Van Berrugeplein en zwo nor Ette. Mar daor wor mogeluk strak un stoksku vur gestoke. Jao jao da wille de wijze mèse gaon belette. Mar die emme wir nie in de gaote dan datter aon de buitekaant van de Leur weinug te kwope en te beleve valt. Njeut, daor gaon me op de Leur nie veur. Och mèse, aggut ed, gebruk dan oe vustaand. Lot jong en ouw geniete van un goei vurvoer. Midde op ut durrup, daor mot de bus komme. En verder gin gesjoemel en gin gouwoer.'
Nou Pirke, ik hoop dat de hoge busbazen het snappen, want die gaan zelf natuurlijk nooit met de bus, die snotlappen. Die hebben een auto met chauffeur. En ze komen nooit op de Leur.
Tja, dat was nog een restje van pakjesavond, zal ik maar zeggen. We gaan alweer op weg naar Kerstmis. Kunnen we nog een boom opzetten.
rose.lokhoff@bndestem.nl
