Vastenactie met verslaggeefster Nicole Froeling(l) en Jamie Nederpel stoppen 40 dagen met social media
Volledig scherm
Vastenactie met verslaggeefster Nicole Froeling(l) en Jamie Nederpel stoppen 40 dagen met social media © peter van trijen/pix4profs

Blog vasten: Een extra apenbrein in je broekzak

Hoi Jamie,

we zitten inmiddels in de derde week van onze vastenperiode. Jij appte me eerder deze week dat je Facebook en Pinterest even miste toen je in een slechte bui was. Hoe is het verder gegaan met die slechte bui, als ik dat vragen mag? En wat miste je toen precies?

Mij valt vooral op wat ik níet mis aan sociale media. Sommige aspecten ervan lijk ik pas duidelijk te zien nu ik afstand heb genomen van mijn Twitter-, Facebook- en Instagramfeeds.

Monkey mind

Je kent waarschijnlijk het begrip monkey mind wel, dat regelmatig valt als het gaat over mindfulness? Het omschrijft de neiging van ons brein om van onderwerp naar onderwerp te springen, de onrustige stroom gedachten die voortdurend door je hoofd suist. De meeste mensen (ik ook) hebben grote moeite om grip te krijgen op al die gedachten, die door elkaar heen schieten.

Deze week dacht ik ineens: Facebook en Twitter zijn eigenlijk een soort 'externe monkey mind'. Een eindeloze en ongeordende stroom beelden, ideeën en feitjes. Allerlei informatie en meningen over onderwerpen die je vaag of misschien zelfs heel erg interesseren, maar waar je niet bewust naar op zoek was. Die stroom van voortdurende, vrij ongerichte prikkels zorgde bij mij vooral voor onrust, merk ik nu ineens.

Opluchting

Dat extra apenbrein in mijn broekzak mis ik helemaal niet. Het is zelfs een beetje een opluchting om daar vanaf te zijn. Zelfs op de verkiezingsavond miste ik Twitter niet, iets dat ik me een maand geleden absoluut niet voor had kunnen stellen. Het nieuws gewoon via één scherm tot je nemen, via één spreker of statistiekje per keer: dat is eigenlijk veel prettiger.

Herken jij dat?

Beste groet,

Nicole

Jamie Nederpel stopt 40 dagen met social media
Volledig scherm
Jamie Nederpel stopt 40 dagen met social media © peter van trijen/pix4profs

Hai Nicole,

Het viel bij mij inderdaad niet mee de afgelopen dagen. Niet omdat ik Facebook miste. Maar het heeft wel met het vasten te maken. En met het wegvallen van die externe monkey mind.

Zonder die monkey mind houd ik tijd en aandacht over voor de dingen die ik echt belangrijk vind. De Dingen, zeg maar. Zolang dat Leuke Dingen zijn die goed gaan, zoals lezen, schrijven, mijn boek, spelletjes doen met de kinderen en het hardlopen wat ik sinds kort ook weer doe (dank voor de inspiratie!), is dat heerlijk. Maar niet alle Dingen gaan goed. En dat je dan bijna ongesteld moet worden, helpt ook niet mee.

Leuke Dingen

Een van die Dingen die niet zo lekker lopen is de ochtendspits met mijn zoontje van bijna 7. Al weken hebben we gedoe bij het aankleden. Niks zit lekker. Zijn sokken zitten te laag, zijn onderbroek te strak/wijd (net wat uitkomt) en zijn trui kriebelt in zijn nek (ja, alle lipjes zijn er al uit). Terwijl hij alles zelf heeft uitgezocht. En vaak eindigt dat in ruzie.

Niet facebooken lost dit probleem niet op. Het geeft me ’s ochtends wel meer tijd en aandacht om hem te helpen, maar ook dat helpt tot nu toe niet echt. Wat wel echt een verschil maakt, is dat ik op andere momenten van de dag meer tijd heb om na te denken over wat er nou precies gebeurt tussen ons. En tijdens het hardlopen overviel het me ineens. Het gaat helemaal niet om de sokken. Niet om de onderbroek, niet om de kriebelende trui. Hij zit ergens anders mee, iets wat hij nog niet goed kan vertellen.

Ingeving

Eigenlijk wist ik dat al. Ik stond er alleen niet bij stil. Omdat ik mijn momenten van stilstaan nu eenmaal vaak opvulde met sociale media. En omdat het ook best eng is om bij zulke dingen stil te staan. Zo’n monkey mind kan dan een prettige vlucht zijn. Want ik weet natuurlijk heel goed waar hij dan mee zit. Zijn vader en ik zijn onlangs gescheiden. Sinds begin januari wonen we niet meer bij elkaar. En hoewel dat vriendschappelijk, zorgvuldig en in een rustig tempo is gegaan, we nog geen twee kilometer van elkaar vandaan wonen en nog steeds regelmatig met z’n vieren op pad gaan, is het een enorme verandering in zijn jonge leventje. Hij vindt dat moeilijk en uit dat door ’s ochtends met sokken te gooien die een week eerder nog prima zaten.

Dat is een ontzettend waardevol inzicht. Maar ook pijnlijk. Het duwt zijn vinger recht in het schuldgevoel dat gescheiden ouders met zich meetorsen. En ook al is dat allesbehalve fijn, het is wel nuttig. Want nu kan ik er iets mee doen. We hebben een mama-zoon-middagje gehouden (zijn zus ging lekker bij een vriendin spelen) om hem weer goed te laten voelen dat ik er ben. We hebben samen geluncht, gevoetbald, gestoeprand en geknuffeld. Veel geknuffeld. Uiteraard met mijn telefoon de hele middag op stil. En nee, het was niet alleen maar rozengeur, de terugweg van het speelveldje naar huis verliep uiterst moeizaam. Maar hé. Ik moest ongesteld worden. En zijn ouders zijn net gescheiden. Ik bedoel maar.

Groeten,

Jamie

Blogs