Vrouwenvoetbal moet loskomen van de smeekbede dat we het leuk moeten vinden

columnHet is me nu al drie keer overkomen. Dat je in het redactielokaal op een van de hoog opgehangen televisieschermen een voetbalwedstrijd voorbij ziet komen en denkt: hier klopt iets niet. De keeper komt amper los van de grond en het tempo is dat van een 'slowmo.' Inmiddels weet ik het: vrouwenvoetbal.

Gisteravond is in Utrecht Weuro 2017 begonnen. In een uitverkocht Galgenwaard klopte Nederland de Noorse vrouwen met 1-0. Voor het Nederlandse vrouwenvoetbal is het van harte te hopen dat het dit keer wel de aftrap is van de ware doorbraak in eigen land is. Het debuut van Nederland op het WK in Canada werd twee jaar geleden groots in de markt gezet. Te groots, achteraf bezien. Nieuwsgierig geworden zette Nederland zich voor de buis, en dacht: is dit alles?

Het vrouwenvoetbal ging terug in de kast en met de groei van de eredivisie wil het daarna ook al niet lukken.

Weuro 2017 is enorm gepromoot. Het vrouwenvoetbal moet echter op de eerste plaats loskomen van de smeekbede dat we het leuk moeten vinden. Anders krijg je dezelfde discussie als rond de Paralympics, waar we met zijn allen verplicht naar moeten kijken. Belangstelling en waardering moeten spontaan komen door wat een sport te bieden heeft.

Weuro 2017 wordt nu enorm gehypet. Als dat maar niet tegenvalt, denk je dan. Een collega, die regelmatig een wedstrijdje van de Leeuwinnen meepakt, verzekert me dat het spel er inmiddels veel leuker uitziet, dan twee jaar terug.

René van der Gijp, jarenlang grappen makend over vrouwenvoetbal, vindt inmiddels dat het moet zien als een totaal andere sport dan mannenvoetbal. Die vergelijking is immers dodelijk. Opmerkelijk is dat veel andere sporten regels, afmetingen of afstanden voor vrouwen aanpassen. Leg om te beginnen de lat wat lager, zou ik zeggen.

Weuro komt vanaf vandaag vijf keer langs in Breda. Als NAC daarna spontaan besluit een vrouwenteam in de eredivisie te zetten, weten de Leeuwinnen pas echt dat Nederland hun sport eindelijk in de armen heeft gesloten.

Volledig scherm
Ad Pertijs. © BN DeStem