Volledig scherm

Column: Zweef!

Nergens in Nederland zijn zo veel zwevende kiezers als in West-Brabant. Ik verzin het niet, dat is onderzocht. Al kan de informatie intussen achterhaald zijn: het schijnt dat Brabo Klaas Dijkhoff er in eigen provincie wat aanhang bij heeft, sinds zijn pro-carnaval-statement in BN DeStem.

Toch, ten tijde van het onderzoek zweefde nog een op drie. En zweven, dat wordt steevast gepresenteerd als een enorm probleem. Losgeslagen kiezers! Inwoners op drift! Wispelturige stemgerechtigden! Electoraal gekkenhuis!

Het klinkt alsof hele volksstammen werkelijk geen flauw idee hebben. Je ziet het zo voor je, hoe ze straks in het stemhokje uit pure wanhoop de ogen sluiten­­ en het rode potlood als een dartpijl ter hand nemen, waarna een blinde worp op het formulier de keuze moet bepalen­­.

Zo is het natuurlijk niet. De gemiddelde zwevende kiezer is geen gewichtloze astronaut die hulpeloos ronddrijft in een eindeloos heelal. Eerder een raketbestuurder die nog twijfelt of ie deze keer op Mars, Jupiter of Saturnus landt.

Aarzelen tussen twee of drie partijen, is dat iets om paniekerig over te doen? Ik vind het zo gek nog niet. Haast niemand vindt een politieke club die 100 procent bij hem past. Dan doe je toch een stap links of rechts om te zien wat in de buurt komt? Eigenlijk best slim.

Intussen ben ik ze alweer een paar keer tegengekomen: de ronkende koppen over de zwevende kiezer. Dat juist die de uitkomst zal bepalen. Dat zijn stem doorslaggevend wordt. Ja, hèhè. Nogal logisch, de rest staat al vast...

Er klinkt nostalgie door in de constateringen. Heimwee naar tijden van verzuiling, toen je de uitslag van een katholiek dorp of een arbeiderswijk vooraf kon uittekenen. Lekker stabiel hoor. En gemakkelijk: je hoefde niks te volgen of te weten, want je stemde voor de club waar je bij hoorde. Was dat dan zo democratisch?

Hou dus op met dat nerveuze gezever. Ben blij dat kiezers zelf nadenken. Zweven en laten zweven­­. Op 15 maart landen de raketjes­­ vanzelf.