Volledig scherm

Column: Verdelen

Het zal wel aan mij liggen dat ik sommige dingen niet begrijp. Zo zag ik vorige week de nieuwe president van de Verenigde Staten erop hameren dat de dromen van een nieuw tijdperk alleen maar kunnen worden gerealiseerd als er nation wide, dus in al die staten samen, wordt gewerkt om Amerika groot te maken.

Een paar dagen later zag ik beelden van allerlei nationalistische partijen die ergens in Duitsland samen waren gekomen om het over de toekomst van Europa te hebben. Ze hebben het electorale tij momenteel mee, zo lijkt het en qua boodschap spiegelen ze zich graag aan de nieuwe president van de VS die zich manifesteert als 100 procent patriot.

Maar waar die Amerikaan Amerikaan is, omdat hij op dat continent woont, in een natie waarin de staten van kust tot kust een hechte politieke, economische, culturele, democratische, volgens velen zelfs door god gegeven eenheid vormen, daar zweren die nationalistische partijen die in Duitsland bijeen waren, elke vorm van Europese eenheid af. Ze wensen geen Europeanen te zijn. Ze wensen niet samen, als collectief van landen, de doelen na te streven die ze aan de andere kant van de oceaan wel op het netvlies hebben. Verdeel en heers, maar dan dommer.

Stuk voor stuk denken al die populisten, dat ze, ieder voor zich en eenmaal aan de macht, een volwaardige gesprekspartner voor de baas van Amerika zullen zijn. Terwijl zo’n Trump van hen niet veel meer weet dan dat Wilders een Le Pen in the ass is.

Daar waar Amerika er toch zeker de komende vier jaar alles aan doet om op alle mogelijke fronten een eenheid te zijn waarmee niet te spotten valt, daar staan die populisten een hopeloos verdeeld Europa voor. Toch zeker als je ervan uit gaat dat hoop niet te realiseren valt met marginaliseren van bevolkingsgroepen of zelfs landen.

Een Europese toekomst die great klinkt, spreekt mij meer aan dan een tijdperk medebepaald door Geert.