Volledig scherm

Column: Veldhelden

Dit is een ode aan de fluitende man. Nee, ik bedoel niet die man die vrouwen nafluit.


Het gaat om de dappere man die dit weekend weer op onze voetbalvelden loopt met een fluitje en een set kaarten. De man die geen ogen in zijn achterhoofd heeft. Die dus ook fouten maakt. Zo'n man krijgt veel naar zijn hoofd als hij niet in het voordeel van de thuisclub fluit.

Afgelopen week zat ik weer eens op de tribune van een profclub. Lees even mee wat sommige supporters riepen in de richting van de scheidsrechter.

Vuile homo!

Vieze gore Duitser!

Idioot!

Zal ik jou eens in je bek pissen?

Blinde!

Eikel!

Ik zou maar snel naar huis rijden

als ik jou was

Randdebiel!

We zoeken je op!

Ik ram die fluit waar ie hoort!

Uit de weg, paardenlul!

Kom hier als je durft

Wel eens een vlag in je reet gehad?


Ik ben dol op voetbal, dol op de saamhorigheid van het supporteren. Elke week sta ik net als veel anderen met plezier langs de lijn bij mijn zoon. Als het even kan zit ik op de tribune bij mijn favoriete profclub. Maar na al die jaren heb ik nog steeds geen idee waarom we op die tribune met zijn allen de verbale terreur van een stelletje pratende piemels maar blijven tolereren.

Arbiters, die komen nooit in een topscorelijst. Maar ze maken wel mogelijk dat het spel wordt gespeeld. Het zijn veldhelden, die het verdienen dat de overtreders van het verbaal fatsoen bij ernstige overtreding met rood van de tribune worden gestuurd.