Volledig scherm

Column: Spruitjeslucht

De oude man wijst naar de spruitjes. Hij ziet mijn blik. ‘Echt Hollands dit. Het wordt tijd dat we onze eigen groenten WEER leren eten, vindt u niet.” Nee, dat vind ik niet. Ik kan me de kokhalssessies boven het kinderbordje met spruitjes nog goed herinneren.

Maar ja. Nu is er winterweer in Spanje. De aanvoer van mijn lievelingsgroenten stokt, de prijs schiet omhoog, en spruitjes zijn goedkoop. Toch koop ik ze niet. Als ik met een veel te dure aubergine de winkel uit loop, denk ik terug aan de man die het over onze eigen groenten had.

Natuurlijk! Spruitjeslucht! Ons land is besmet met het verraderlijke virus van de kleinburgerlijkheid. Het onvermogen om mee te gaan met de tijd en zijn veranderingen. De spruitjesman zei mij nooit een aubergine te zullen eten. Hij is de enige niet.

Deze week las ik in onze krant over de premier die wil dat we WEER normaal gaan doen. Ik las over een pedagoge, die vindt dat we WEER gewoon moeten gaan opvoeden. Haar boek komt uit 1998 en wordt nog steeds goed verkocht. Ik las over een succesvol politicus die wil dat blonde vrouwen WEER gewoon over straat kunnen lopen. Zou hun succes in het woordje WEER zitten?

Laten we WEER normaal gaan doen. Laten we Amerika WEER groot maken. Laten we WEER spruitjes eten. Laten we WEER opvoeden. Laten we WEER Nederlands doen. Laten we WEER teruggaan naar de tijd dat blonde vrouwen nog over straat lopen konden... Alsof er nu niet wordt opgevoed. Alsof Amerika nu niet al 9.834.000 vierkante kilometer groot is. Alsof blonde vrouwen nu niet door de straten lopen.

Die suggestie dat vroeger alles beter was, is hardnekkig. Onderzoeken hebben uitgewezen dat het niet klopt. Vroeger was er meer oorlog, meer misdaad, minder gezondheid. Blonde vrouwen kregen ook voor de vluchtelingencrisis meer aandacht van mannen. Mensen leefden korter. Ernstige ziekten leidden vaker tot de dood. Wie niet van spruitjes hield, had niet veel andere groenten om uit te kiezen. De goede oude tijd is een leugen.