Volledig scherm

Column: Sorry

Sorry, Harriet Lerner, Amerikaans psychologe. Dat u een goed belegde boterham verdient met onderzoek naar het woord ‘sorry’, wil nog niet zeggen dat ik het met u eens ben. U hoopt er vast tot uw pensioen mee door te gaan, maar trekt voorlopig toch al een conclusie: we zeggen te vaak sorry.

Ik vind van niet, sorry.

Behalve in het geval van Henk Swarttouw. De Nederlands ambassadeur in Denemarken zegt sorry tegen Geert Wilders, omdat hij eerder verkondigde blij te zijn dat Mark Rutte niet met de PVV wil regeren. En daar fijntjes aan toevoegde: ‘No more feeding the
beast.’

Sorry, Henk en Geert, deze sorry is toch overbodig? Meneer Wilders grossiert zelf in dergelijke krachttermen zonder ook maar één keer zijn excuses aan te bieden. Bovendien, deze tweet zal de waterstofperoxideprofeet vast nóg meer stemmen opleveren. Dus Deense Henkie kan beter ‘sorry’ tegen Rutte zeggen.

Ach, ik moet me daar niet mee bemoeien, zo politiek onderlegd ben ik niet, sorry (mijn naam is Corry). Taal is wel mijn werk en hobby. En vanuit die expertise zeg ik dat sorry best een lekker woord is. Al is het Vlaamse synoniem natuurlijk veel mooier: ‘Heu, excuseer!’

Toch pleit ik hartstochtelijk voor het regelmatig gebruik van sorry. Neem bijvoorbeeld een van de mooiste bijnamen van voetbalclubs aller tijden: Sorry Boys. Het voormalige onderwijzers-met-ringbaarden-en-sandalen-clubje JEKA uit Breda wordt zo genoemd, omdat vroeger de katholieke leden na iedere sliding uitvoerig om vergeving smeekten aan verbijsterde opponenten uit omliggende dorpen.

En kijk eens hoe inspirerend ‘sorry’ werkt bij muzikanten. Tik het woord in op Spotify en u heeft een speellijst voor de rest van het jaar! Van Justin Bieber tot Guns N’Roses. En als allermooiste natuurlijk Brenda Lee: I’m Sorry.

Wist u trouwens dat dit lied een ‘guilty pleasure’ is van Harriet Lerner­­? Oh, mocht ik dat niet verklappen­­? Sorry...