Volledig scherm

Column: Onsmakelijk

Collega’s hebben rare eetgewoontes. Ik weet dat, omdat ze zo vaak op het werk eten. Niet gewoon thuis, nee, recht voor mijn neus. En die is net als mijn andere zintuigen buitengemeen gevoelig voor schransend volk met maling aan de rest.

Sommigen kanen steevast gelijk na binnenkomst twee boterhammen met meurende pindakaas, die vervolgens met koffie van hun verhemelte moet worden geweekt. Er is een gast die Jiskefet herhaalt en demonstratief zijn dagelijkse sinaasappel naast zijn toetsenbord plaatst. Om deze exact om 10.00 uur te pellen. Vanwege die rotlucht heb ik hem herhaaldelijk een rotklap gegeven, maar hij geniet van aandacht.

Rondom mijn bureau schurken ook walrussen met bijpassende geluiden. De één houdt zo van lekker eten dat hij op het werk rustig aan doet. In zijn geval betekent dat een Tupperware-trog vol vage groentes en gekookte kip. Hij kan daar zo tussen de middag vooral lang van kluiven. De andere walrus maakt verderop zijn eigen buffet. Daartoe trekt hij uit de gezamenlijke koelkast zijn eigen broodjes, boter en een rits Johma-salades waarmee je een heel weeshuis een jaar lang voor de hongerdood kunt behoeden. Terwijl een vrijgezelle collega luncht met gevulde koek en diet coke uit de automaat, juicht een andere redacteur dat hij lekkerbekkies heeft gescoord.

Een superslanke collega bromt dat ze gestoord wordt van alle etensluchtjes. Zij bewijst haar gelijk door even later een zak wortelen open te trekken. Rauwe. In tegenstelling tot gekookte maken die herrie. Vooral als zo’n herbivoor amechtig tracht geen geluid te maken.
Later komt de avondploeg binnen. Jawel, die werkt ook tijdens het eten. Voornamelijk kant-en-klare salades en kliekjes macaroni die opgewarmd moeten worden in onze meurende magnetron.

Als een sportredacteur naast mij zijn dienst begint met een familiezak paprika-chips en ondertussen voor een pizza Molto Formaggio belt, is het met mijn trek nog even gedaan.