Volledig scherm

Column: Lieve X

Lieve X,












Dank voor de Valentijnskaart. Leuk, die hartjes... Maar wil je daarmee kappen. Ik begrijp dat je mijn zachte kant wilt aanspreken, maar mijn harde kant verzet zich hier nogal heftig tegen. Wat moet ik met die flauwekul?












Aan jouw handschrift te zien, ben je een vrouw. Garantie heb ik echter niet. Een kaart met drie kusjes. XXX. Net als vorig jaar en het jaar daarvoor. En nu? Je wenst mij een liefdevolle Valentijnsdag. Fijn, dank je beleefd. Maar voor­lopig moet ik gewoon werken en verwacht mevrouw Bas dat ik vandaag kook. Wij zijn niet van die Valentijntjes. Net even te nuchter voor deze commerciële onzin.
Dan zie je ze nota bene op dinsdagavond met speciale korting in het restaurant zitten. En je hoort ze van elkaar denken: ‘Die hebben vast wat goed te maken. Het hele jaar door doen ze er niks aan en nu zitten ze zogenaamd romantisch en public te kwijlen boven hun crème brûléetje.’ Nee, wij eten vandaag spruitjes. Of nasi. Houdt mevrouw Bas zo van. Zij moet erg lachen om jouw kaartjes en vermoedt een wanhopige zijden sok of een wat oudere, door het leven in de steek gelaten mevrouw.
Zelf denk ik, beste X, dat jij een stoot bent. Jong en strak. Op zoek naar het rijpe dat mannen als George­­ Clooney en mij zo aantrekkelijk maakt. Je valt op het kuiltje in mijn wang dat met de jaren­­ wat voller is geworden, jij waardeert mijn intelligentie én adoreert de onverminderde sek­suele aantrekkingskracht die ik nu eenmaal schijn te hebben. Van mevrouw Bas mag je. Zij heeft een en ander al enkele decennia van zeer nabij meegemaakt en wil dat leed best delen. Gedeelde smart is halve smart, per slot van rekening.
Ondertussen weet ik nog steeds niet wie jij bent en waar ik moet zoeken. Als ik dat al zou willen. Want hé, je denkt toch niet dat deze bikkel op zo’n vage Valentijnskaart van een grote onbekende zit te wachten? Doe gewoon en bel mij. Drinken we samen een bakkie. Ik betaal.