Volledig scherm

Column: Kleinheid


Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd. Het spreekwoord is al oud, maar voor 2017 bepleit ik een keiharde comeback van de kleinheid.

Laten we eerlijk zijn, het zal Wilders, Rutte, Poetin of Trump worst wezen wat ik van hun ideeën vind. Maar mijn zoon heeft na het compliment over zijn jongste prestatie een glimlach van oor tot oor. Mijn lieve buurvrouw, zo gemeen door het lot getroffen, heeft dankzij een klein bloemetje af en toe toch een extra momentje schoonheid.
Het praatje met de caissière over haar hippe hoofddoekje, maakt dat we de volgende keer tegen elkaar lachen alsof we goede bekenden zijn. Deze week op straat wat wildvreemden gedag gezegd­­. Het resultaat is meestal een lach en een zwaai terug.
Het zijn kleine dingen, die met weinig inspanning een beter gevoel opleveren dan het geroep en gereaguur dat het toch zo’n vreselijke toestand in de wereld is.
Ik bedoel: alle terroristische aanslagen opsommen is prima, maar energie steken in het helpen van de eenzame oudere om de hoek geeft meer voldoening. Alle mensen die roepen dat ontwikkelingshulp aan het buitenland ten koste gaat van onze bejaarden, zouden zelf iets voor een oudere in hun buurt kunnen doen. Dan is er straks in heel Nederland niet een senior meer met een probleem.
Ondertussen pleegt IS bij het krieken van het nieuwe jaar alweer een aanslag, is een terrorist gezien in Nederland, stijgen de tegenstellingen in de hele wereld, worden in aanloop naar de verkiezingen bevolkingsgroepen afgeschilderd als godsdienstwaanzinnige criminelen.
Ja, dat vind ik erg. Ja, ik kan in columns blijven schrijven dat het moet stoppen. Maar vooral kan ik op de kleine emotionele vierkante kilometer die mijn leven heet, proberen te zorgen dat alles een beetje mooier wordt.
Als u meedoet, kunnen we dit jaar groots beginnen.