Volledig scherm

Column: Kijkspel

Hebt u dat nou ook, dat u bij iedere volgende dag steeds meer het gevoel krijgt dat u wel in een heel absurdistisch toneelstuk beland bent?

Het is een voorstelling waarin je thuis voor je tv zit en ziet wat er zich aan de andere kant van de oceaan op hoog niveau afspeelt. Dat is een absurdistisch toneelstuk over de binnenkort machtigste man van dat land die alsmaar merkwaardiger trekjes krijgt.

Ligt dat aan zijn karakter of is er een valse cameraman die iedere nieuwe dag die hoofdpersoon net iets vertekender c.q. verknipter in beeld brengt? Het kan ook aan de scenarioschrijver liggen, die zijn fantasie zo de vrije loop laat dat er met iedere nieuwe aflevering weer wat minder touw aan vast te knopen lijkt te zijn aan deze reeks schokkende gebeurtenissen. En iedereen die spreekt, lijkt daar alleen maar bijbedoelingen mee te hebben. Soms is het de intentie om de kijker op het verkeerde been te zetten. Vaker komt het voor dat iemand iets zegt, omdat hij daar grof voor wordt betaald. Wie dat geld verstrekt en met welke bedoeling blijft vooralsnog schimmig. Je vermoedt marionetten en een of meerdere personen die op de achtergrond aan de touwtjes trekken. De vlag soap kan in ieder geval de lading niet dekken. Daarvoor zijn de verwikkelingen te onnavolgbaar en de diverse personages te onsympathiek om er echt in mee te kunnen leven. In het land waar tot voor kort de morele meerderheid het voor het zeggen had, kan het nu niet immoreel en doortrapt genoeg zijn, althans in dat waanzinnige schouwspel dat op grote afstand van ons wordt opgevoerd, maar niettemin genadeloos scherp in beeld lijkt te worden gebracht. Het is afstotend, maar tegelijkertijd ook gruwelijk fascinerend. Het is ongelofelijk knap gemaakte televisie die je met toenemend ongeloof doet kijken. Want je blijft wel kijken. Al weet je natuurlijk dat deze visuele waanzin nooit werkelijkheid kan worden.