Volledig scherm

Column: Gewoon

Mag ik iedereen een gewoon nieuw jaar toewensen? Niet super, über of fantastisch, maar gewoon, zonder al te veel prikkels en sensaties.

Zo’n jaar waarvan we straks na afloop zeggen: dat was nou weer eens een ouderwets fijn jaar. Normaal, gezond doorgekomen, niet zo hectisch en dramatisch als 2016. Minder boos, minder zuur, minder luidruchtig.

Lijkt mij een fijn plan en met een beetje goede wil ook nog haalbaar. Dus we zeggen op straat weer gewoon netjes goeiendag als we elkaar kruisen. Leren met zijn allen weer van harte dankjewel zeggen en tellen onze zegeningen. Blij met wie we zijn en waar we wonen. Zou moeten kunnen toch?

Als het ergens moet lukken, zou dat toch in Nederland moeten zijn, zei de chauvinist. ‘En je moet je niet armer prijzen dan je rijk bent’, voegde het achterneefje van Confucius daar nog wijs aan toe. Misschien moeten we daar maar eens eenvoudigweg
beginnen. Onbevangen, als kinderen zo onbevangen.

Ik ben normaliter niet zo van de goede voornemens, maar het zou best wel eens zo kunnen zijn dat we die helemaal niet nodig hebben als we allemaal weer gewoon doen. Pak eens een bezem, doe wat leuks met de buurt, bel je moeder wat meer, kook gewoon lekker zelf, zet eens een echte plaat op in plaats van Sky Radio, stop met dat malle squatten waar je de schaatsreet van Mark Tuitert van krijgt, blijf kalm en koel in de kassa-rij, laat ook die ander waaraan je zo’n kolerehekel hebt een keer uitpraten, doe dat mobieltje een dagje in de vriezer, drink weer ouderwets koffie en bier zonder smaakjes, snack vaker een bitterbal, pleur die boeken over de geheimen voor een lang en gelukkig leven in de vuurkorf naast je loungeset… Allememachies Bassie, we doen niet aan goede voornemens, maar krijgen het zo toch nog angstig druk in 2017. Joh, we fluiten er een deuntje bij en doen net of er niks aan de hand is.

Omdat het moet: gewoon een fijn jaar.