Volledig scherm
Cor Vermeulen in 1977 met het sjaaltje dat hij van Elvis kreeg bij diens allerlaatste optreden. © Johan van Gurp/Stadsarchief Breda

Elvis laatste show, Cor Vermeulen was erbij

LongreadWoensdag is het exact 40 jaar geleden dat Elvis Presley overleed. Bij de Bredase fan Cor Vermeulen gaat de vlag nog elk jaar op 16 augustus halfstok. Het was destijds alsof hij een familielid verloor. Cor was kort daarvoor getuige van Elvis’ laatste show, in Indianapolis. “Hij gaf me een sjaaltje.”

Op 9 juli 1977 staat een interview met de 17-jarige Cor Vermeulen in Dagblad De Stem. De jonge Bredanaar is met zijn vriendin Willeke en leden van de Elvis Presley-fanclub naar Amerika geweest. Ze bezochten twee concerten. 

Verrukt vertelt hij dat hij ‘als enige in Nederland’ een sjaaltje heeft gekregen. Hoogstpersoonlijk, van de zingende Elvis. Op dat moment kan hij nog niet bevroeden dat hij naar een historisch concert is geweest: het allerlaatste live optreden van Elvis, die op 16 augustus 1977 dood gevonden wordt in zijn badkamer.

Quote

Ik wilde het gewoon niet weten, dat kon toch niet… Dat moment vergeet ik nooit meer.

Cor Vermeulen

Natuurlijk weet Cor veertig jaar later nog waar hij was toen hij de jobstijding hoorde. “Thuis bij mijn ouders, Willeke was erbij. We keken naar de Duitse televisie. Opeens kwam een foto van Elvis in beeld. ‘Ik denk dat hij is overleden’, zei mijn vader. ‘Natuurlijk niet, pa, hij zal wel ziek zijn’, antwoordde ik. Ik wilde het gewoon niet weten, dat kon toch niet… Dat moment vergeet ik nooit meer. We waren net terug uit Amerika. Ik had nog gezegd: komende winter ga ik terug, pa!”

Inmiddels is Vermeulen bijna 58 jaar, ouder dan Elvis (42) ooit geworden is. “Er is geen dag dat ik niet aan hem denk. Echt waar. Ik draai ook nog steeds niks anders.”

One Night

De liefde begon in een friettent aan de Haagweg. “Daar stond een jukebox, die ‘One Night’ speelde. Ik wist nog niet dat het Elvis was, maar vond het zó mooi, dat ik steeds terugkwam. Niet voor een frietje, maar om dat nummer te draaien. Die eigenaar werd ziek van mij, haalde het plaatje uit de jukebox en zei: ‘neem maar mee naar huis’. Het was de tijd van The Beatles, maar daar had ik niks mee. Het was voor mij alleen maar Elvis.”

Hij verzamelt alles wat hij kan vinden over Presley. Platen, foto’s, krantenknipsels. “Ik ging met ons vader naar ’t Kleintje (bioscoop Palace) in de Lange Brugstraat. Daar draaiden ze Elvis-films en ik vroeg dan om de posters en foto’s. Later ging ik bij de Casino-bioscoop werken en pikte de foto’s. Alles heb ik bewaard.”

Volledig scherm
Een klein deel van de Elvis-verzameling. © familie Vermeulen

De liefde voor Elvis is zo groot dat Cor, 17 jaar jong, met Willeke naar Amerika gaat om Elvis live op te zien treden. Eerst in Cincinnati, daarna in Indianapolis, waar The King op 26 juni 1977 voor 18.000 man optreedt in de Market Square Arena.

Colonel Parker

“Jarenlang al had ik tegen hem opgekeken. Het altijd alleen maar over Elvis gehad, vooral met wat oudere jongens uit de buurt. Die wisten trouwens al dat er familie van Elvis’ manager Colonel Parker in Breda woonde, voordat echt bekend werd dat die als Dries van Kuijk hier geboren was! Ik mocht mee naar die mensen en vroeg ze het hemd van het lijf! Of ze naar Graceland waren geweest, hoe Elvis er in het echt uitzag…”

(De Stem-journalist Dirk Vellenga onthulde dit ware verhaal van Dries van Kuijk later in het boek ‘Elvis and the colonel’, red.)

“Op een dag hoorde ik dat ze van de Elvis-fanclub naar zijn optredens gingen. Ik moest mee! Heb mijn brommer verkocht, alles. En van mijn ouders geld gehad. Ons moeder zei: ‘Ga nou maar, misschien zie je hem nooit meer…’”

Quote

Ga nou maar, misschien zie je hem nooit meer...

Moeder van Cor Vermeulen

Profetische woorden van moeder Vermeulen, zo zou blijken...

Sjaaltje met handtekening

In gedachten is Cor weer terug in juni 1977. Hij staat in de zaal, Elvis komt op. “Ik dacht: ‘kijk, dat is ‘m. Wat is hij knap, zo’n perfect gelaat!’ Hij was helemaal niet zo dik als beweerd werd. Hoewel het verboden was, heb ik bij het eerste optreden veel gefilmd met mijn Super 8-camera. In Indianapolis wilde ik dat weer, maar wat denk je, waren de batterijen van mijn camera opeens op! Het heeft zo moeten zijn. Ik kon niet meer filmen en zei tegen wat Belgen, die naast me zaten: ‘Dan ga ik naar Elvis toe’. Ik glipte langs de bewaking en kwam bij het podium. Raakte zijn broek aan. Hij keek me aan en gaf me een blauw zijden sjaaltje met zijn handtekening erop.”

Cor propt het sjaaltje in zijn vuist en snelt naar achteren, belaagd door fans die dit kleinood willen bemachtigen. Hij loopt aardig wat blauwe plekken op, maar het sjaaltje houdt hij vast, tot aan Breda. Veertig jaar later toont hij het trots, ingelijst en wel. “Uniek is het. Zo’n sjaaltje kun je kopen. Maar ik heb het van Elvis zelf gehad! Daar gaat het om.”

En die filmopnames? Die zijn toch helemaal uniek! Dochter Lisa-Marie: “Iedereen wil die hebben. Dit zijn echt de allerlaatste gefilmde beelden van Elvis. Heel zeldzaam materiaal, maar mijn vader wil het niet kwijt.” 

Achter slot en grendel

Cor: “Een Amerikaan bood me ooit een blanco cheque, maar ik weigerde. Ik ga het ook niet op internet vertonen, want dan gaan mensen het kopiëren en er geld uit slaan. Ik heb zoveel speciale dingen van Elvis, daar zou ik makkelijk geld aan kunnen verdienen. Maar dat doe ik niet. Ik weiger te verdienen aan Elvis. Ik bewaar alles. Niet hier thuis, maar veilig achter slot en grendel in een opslagplaats.”

Die bijzondere relikwieën dankt hij aan een opmerkelijke vriendschap. “Na de dood van Elvis ben ik nog negen keer terug geweest. En kwam in contact met de neef van Elvis, Harold Loyd. Niet die acteur van vroeger, dat is met dubbel-l. Harold werkte als nachtwaker bij Graceland. We raakten aan de praat en ik ben zijn hele nachtdienst gebleven. Hij was al lang blij dat hij aanspraak had. En ik maar vragen stellen.”

Volledig scherm
Dochter Lisa- Marie en Cor Vermeulen met door Cor gemaakte foto's bij optredens van The King.Foto Familie Vermeulen. © Foto Familie Vermeulen

Curious Cornelius noemden ze hem, omdat papa zo nieuwsgierig was”, lacht Lisa-Marie.

Neef Harold heeft wel lol in die Nederlandse fan, introduceert hem bij Elvis’ familie. Cor ontmoet onder andere diens vader Vernon en zijn ex-vrouw Priscilla: "Een heel mooi, tenger vrouwke."

Graceland

Ook smokkelt Harold Cor het heilige der heiligen binnen. Graceland is op dat moment nog niet geopend voor bedevaartgangers. Cor loopt er rond, mag jassen, ringen en riemen van Elvis passen, kamers bekijken. En krijgt de bizarste souvenirs. Hij showt wat ingelijste spullen. “Hier, een stukje vloerbedekking. En zand van bij het graf. Dit is een plukje haar van het paard van Elvis, Rising Sun. In de opslag heb ik zelfs nog een stuk van zijn staart liggen, die knipte Harold gewoon af voor mij… Kijk, dit is een stukje van een hek waar Elvis op gezeten heeft. En dit zijn draadjes vloerbedekking van de Jungleroom, die heb ik er zelf uitgetrokken.”

Volledig scherm
Twee plukjes haar van Elvis inclusief certificaat, uit de collectie van Cor Vermeulen. © familie Vermeulen

Cor lacht, zijn blauwe ogen stralen. Hij pakt nog een lijstje. “Harold nam me ’s nachts eens mee naar een badkamertje bij de Trophyroom. Hier waste en verfde Elvis zijn haar. Ik heb de verfvlekken gezien in een lichtblauwe stoel! Zelf op die stoel gezeten! Elvis liet daar zijn haar ook knippen, vertelde Harold. Toen heeft hij me meegenomen naar een kapster, die stiekem haar van Elvis had meegenomen. Eerst wilde ze niks aan me verkopen, maar uiteindelijk kreeg ik twee plukjes haar van Elvis met een getuigbrief van Harold dat het echt is. In 1982 gehad, was in 1975 afgeknipt.”

Elvis is alles voor Cor en zijn gezin. Dat is duidelijk. “Sommige platen heb ik al honderdduizend keer gehoord, en dan krijg ik tóch weer kippenvel. Maar hij is voor mij meer dan muziek. Hij was de knapste van allemaal. Hij had het mooiste huis. En door de verhalen van neef Harold weet ik dat hij ook van binnen heel mooi was. Hij gaf altijd maar weg. Wat hij anoniem deed voor goede doelen, dat is ongelooflijk. En zo was hij al van kleins af aan. Ze waren straatarm, zijn moeder had een jaar gespaard voor een fiets. Gaf Elvis die gewoon weg aan een kindje op school, omdat die ‘m zo mooi vond.”

De verering gaat ver, maar zegt Cor: “Je mag Elvis niet vergelijken met Jezus. Als ze hem The King noemden, dan zei hij: ik ben gewoon een entertainer. Jezus, dát is de koning. Ja, dat waren Elvis zijn woorden.”

Volledig scherm
Cor Vermeulen en Elvis. Foto Familie Vermeulen © familie Vermeulen

Lisa-Marie

Toen Cor en Willeke een dochter kregen, was de naamkeuze niet moeilijk. Lisa-Marie, vernoemd naar de dochter van Elvis. 32 is ze en ook fan. “Ik vind het heel leuk dat ik naar haar genoemd ben. Mijn eerste woord was ook niet mama of papa, maar Elvis. Het is niet anders, is me met de paplepel ingegoten.”

Kort na de geboorte van zijn dochter gaat Cor nog één keer naar Graceland. Sindsdien niet meer. “Ik heb nog wel contact met mensen daar. Ze zeggen dat het me alleen tegen zou vallen. Graceland is een soort van Disneyland geworden.”

Hij koestert de herinneringen, de muzikale erfenis. “Voor mij is hij wel de koning. Een koning die zijn kroon met liefde droeg. Soms droom ik van hem. Dan komt hij een trap afgelopen, kijkt me aan en lacht. Ja, nog altijd even jong en mooi.” 

Zijn imposante verzameling doet hij nooit weg, maar: “Dat ik zoveel spullen heb, stelt niks voor. Er zijn Elvis-fans, die alleen een paar van zijn platen hebben en net zoveel van hem houden als ik. Je houdt van iemand of niet. Dat zit in je hart. Het is mij ook nooit gegaan om het hebben, het was om zo dicht mogelijk bij Elvis te komen. Heel mijn leven staat daar in het teken van. En als ik dood ga, hoop ik hem weer te zien.”

In samenwerking met indebuurt Breda