Bart Langenberg.
Volledig scherm
Bart Langenberg. © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Boodschap Bart Langenberg: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

KERSTBIJLAGE - West-Brabanders met een boodschap staan centraal in de kerstspecial van BN DeStem. Bekende en onbekende streekgenoten laten zich zien en spreken zich uit. Wie zegt: leven is meer dan overleven? Wie vindt: je huid is een lege pagina?

Bart Langenberg (29), slechtziend, Bergen op Zoom

,,Het is alsof ik door een beslagen autoruit kijk. Het gebeurde toen ik 18 was. Op een ochtend zat ik bij mijn ouders thuis te ontbijten voordat ik naar mijn werk ging. Tegenover de eettafel hing een schilderij. Ik zag het wat wazig maar dacht: gaat wel over, het zal mijn dag niet zijn. Ik ben gewoon gaan werken. Maar het bleef aanhouden, dus de volgende dag ging ik naar de opticiën. Die stuurde me meteen door naar de huisarts en die verwees me naar het ziekenhuis. In een paar dagen tijd ging mijn zicht van 100 procent naar 5. Paniek? Nee, ik dacht: komt wel goed. Als 18-jarige ga je er niet vanuit dat je blind wordt.

Ik werd doorgestuurd naar Rotterdam, waar 26 oogartsen in mijn ogen keken. Nog steeds had ik er alle vertrouwen in dat het goed kwam. Maar na allerlei onderzoeken en maanden wachten kreeg ik de uitslag. Ik bleek Leber te hebben, een erfelijke aandoening die de oogzenuw aantast en niet te genezen is. Mijn arts adviseerde me contact op te nemen met de stichting voor blinden en slechtzienden. Dat kwam hard binnen. Ik heb twee weken bij de pakken neergezeten, toen ben ik gaan vechten. Ik was al een vechter, maar dat verdubbelde nog eens. Dat moest wel, om iets te kunnen bereiken met een beperking. Het komt niet aanwaaien.

Het moeilijkst vond ik de kennismaking met de revalidatie. Ik vond het zó confronterend dat ik mensen tegen muren hoorde tikken met hun stok. Voor mijn gevoel hoorde ik daar niet. Die mensen waren echt blind. Ik zag tenminste nog iets, al was het maar 5 procent. Achteraf gezien is dat natuurlijk onzin, ik hoorde daar wel. De eerste twee avonden bleef ik 's avonds op mijn kamer. Te veel emoties. De derde avond ben ik naar beneden gegaan en raakte ik met iemand in gesprek die ook aan het revalideren was. Die vertelde me wat voor mogelijkheden er zijn. Dat maakte iets los waardoor ik ging nadenken. Uiteindelijk ging ik positief het revalidatietraject in. Dat duurde ruim een half jaar. Dan is je koffertje gevuld en word je terug in de maatschappij gezet. Dat wilde ik ook, ik wilde niet in een hoekje blijven zitten.

Als ik wil, kan afgekeurd worden. Maar ik doe er alles aan dat niet te laten gebeuren. Ik ben de opleidingen sportmassage en blessurepreventie gaan doen. Toen ik klaar was, zag ik overal vacatures voor masseurs. Ik heb gesolliciteerd bij een hotel hier in Bergen op Zoom en ben aangenomen. Nu werk ik er al zeven jaar en het bevalt goed. Mijn handicap is in mijn werk juist een enorm voordeel. Ik voel alles.

Vrij snel na mijn revalidatie kreeg ik een hulphond. Jill, een Duitse herder. We hadden meteen een klik, perfect. Vorig jaar bleek dat ze kanker had. De dierenarts heeft haar laten inslapen. Een gigantische klap. Zo'n hond geeft zoveel liefde, daar hecht je enorm aan. Ik heb er veel moeite mee gehad. Misschien nog wel meer dan met slechtziend worden. Toen ze er niet meer was, realiseerde ik mij: wat heeft zij me de wereld teruggegeven. Nu moet ik alles zelf doen. Niet altijd makkelijk. Ik kijk uit naar de dag dat ik een nieuwe hulphond krijg. Als het goed is begin 2018. Dat duurt nog even, maar het aftellen is begonnen. En ik red me wel.

Geloof me, ik heb veel moeilijke momenten gehad, maar ik zocht altijd naar het positieve. En ik sta er nu. Ik ben 29, afgelopen zomer getrouwd, heb een vaste baan voor 32 uur per week en een groot sociaal netwerk met vrienden voor het leven. En dat mensen niks meer voor elkaar over hebben? Bullshit. Mensen staan altijd klaar om te helpen. Dat merk ik vaak genoeg. Dat ga je meer waarderen als je iets overkomen is. Dat geeft een enorm goed gevoel.''