Jean-Paul Heck (l.) op bezoek bij Ron Wood en Charlie Watts van The Rolling Stones. Samen met Leo Blokhuis (r.) en zijn licht- en geluidsman Otto Horsch (m). foto Martin van Beenen
BREDA - I know it’s only rock ’n roll but I like it. Deze regel uit het wereldberoemde nummer van The Rolling Stones zou de lijfspreuk kunnen zijn van popjournalist Jean-Paul Heck uit Bergen op Zoom. En die van zijn nieuwe blad Muziek.nl Magazine, dat gisteren voor het eerst verscheen. ‘Er moet plaats zijn voor een echt rock-’n-rollblad in Nederland.’
Op de eetkamertafel in zijn woning is het een vrolijke bende.De rerelease van Quadrophenia van The Who ligt op tafel, daarnaast een box van Queen. Daaromheen, absoluut ongeordend voor de buitenstaander, popboeken, tijdschriften, stapeltjes cd's en uiteindelijk toch ook nog broodjes. Ja, dit levendige stilleven ademt bijna rock-'n-roll. Lust for Life in Bergen op Zoom. "Ik vind het zo stoer dat wij in Nederland een echt rock-'n-rollblad kunnen maken."
Bergenaar Jean-Paul Heck, al hoofdredacteur van de site muziek.nl, is nu ook verantwoordelijk voor een nieuw blad dat gisteren het levenslicht zag: Muziek.nl Magazine. Juist ja, het papieren broertje van de site, alleen smaakt het anders. Hier moet je echt je tanden inzetten. "Ik liep al lang met het idee rond om een echt rock 'n roll blad te maken", vertelt de popjournalist.
"Een blad in de stijl van Engelse bladen als Uncut en Mojo. Nu is Nederland wel minder rock-'n-roll dan Engeland of Amerika, maar er moet echt plaats zijn voor zo'n magazine. Hij lacht. Duivelse oogjes. "Het is natuurlijk heel ironisch dat we dit in zo'n slechte tijd kunnen doen, maar stoer dat het is. Ik ben blij dat uitgever BCM uit Eindhoven zijn nek uitsteekt, want je gaat hier natuurlijk geen tonnen mee verdienen."
Hier spreekt de ultieme liefhebber en de gedreven popjournalist op zoek naar het verhaal achter die ene plaat, niet denkend aan een onenightstand, vluggertje, snel scoren en klaar. De gevoelige snaar is geraakt, de ergernis gewekt. Het woord vluchtig valt, een heldere lezing volgt. Fel: "Popjournalistiek is een vak en dat mis ik in Nederland. Er wordt een loopje met de popjournalistiek genomen.
In het verleden was popjournalistiek veel meer een beroep, je moest bagage hebben. Nu mis ik die echte kennis in de verhalen. Ik zie dat de oppervlakkigheid bij het schrijven over popmuziek regeert. Zeker bij kranten. En ik weet niet eens of het aan de journalist ligt, want het kan ook een missie van de krant zijn. Er zijn heel veel grote kranten die entertainment prediken.
Die zeggen: 'Wij willen elke week twee Volendamverhalen hebben.' Dat is de realiteit. En niet alleen bij kranten. Ook bij toonaangevende muziekbladen. Wat ze laten liggen? Alles wat er bij ons in staat! Neem Oor. Ze zijn alleen bezig met nieuwe dingen, en op zoek naar hun doelgroep. In principe zou het Lowlandspubliek hun doelgroep moeten zijn, maar het Lowlandspubliek leest geen muziekbladen. Op Lowlands zie je voor zestig procent jonge dames rondlopen. Dat is natuurlijk erg leuk, maar die hebben helemaal niets met nieuwe muziek. Die komen puur voor het feest na twaalf uur in de danstent."
Heck niet. "Daarom focus ik me op de mensen die verhalen willen lezen. Die nog geld willen uitgeven. Die naar de winkel stappen voor de rereleaese van The Who, of die van U2."
Zijn ogen vlammen, het jongetje in de 46-jarige voormalige correspondent van BN DeStem spreekt. En geniet. Hij pakt de box van The Who, Quadrophenia. Wat volgt is een soort van muzikaal orgasme. "Kijk nou eens joh, als je dit pakt dan word je toch helemaal gek. Ik word daar heel gelukkig van. Hier, de oude aantekeningen van Pete Townshend, de tekeningen die hij maakte om de hoofdpersoon Jimmy in kaart te brengen. Ja, dat maakt me echt heel hebberig. Als muziekliefhebber word ik getriggerd."
En daar focust het magazine Muziek.nl zich ook op. Op de ware muziekliefhebber, een uitstervend ras misschien, maar wel diehards. Hij houdt The Who nog eens in de lucht. "Dit", wijst hij op de box, "dit haal je niet van internet af. En daarom richten we ons op de doelgroep die hierin geïnteresseerd is. En die doelgroep is groot. Roger Waters die gewoon drie keer Gelredome uitverkoopt, omdat ie The Wall uitvoert. Ik bedoel: I rest my case. Dat zegt genoeg."
Zijn punt is gemaakt, het uitroepteken volgt, de koffie wordt koud. "In dit blad staan naast interviews met The Rolling Stones en Pete Townshend, ook interviews met Feist en The Black Keys. Maar het moeten wel acts zijn die een heel duidelijke lijn hebben met het verleden. The Black Keys, dat is Led Zeppelin. Feist, dat is Kate Bush, Joni Mitchell.
Die kruisverbanden moeten er liggen, anders vind ik het niet interessant voor het magazine. Ik wil absoluut niet meedoen met hypes. Ja, natuurlijk is elke band beïnvloed door het verleden, maar wij moeten als redactie kunnen afwegen welke bands blijvertjes zijn en er echt toe doen. Dat is natuurlijk altijd heel arbitrair, dat snap ik."
Hij leunt achterover, peinst even en zegt dan met een big smile: "Dit is het makkelijkste blad dat ik heb kunnen maken in mijn leven." De anekdote volgt: "Ik heb voor het eerste nummer drie kwartier met de Stones gesproken. Je kunt je voorbereiden wat je wilt, maar die mensen gaan praten en komen met het ene na het andere geweldige verhaal. Charlie Watts vertelde dat ie midden in de nacht om vier uur werd gebeld door Keith Richards met de mededeling: 'Je komt nu naar de studio!'
En achtereenvolgens zit ie achttien uur lang, aan één stuk, het nummer Miss You te drummen. Achttien uur. Met één korte koffiepauze. Er wordt altijd gesproken over drugs en drank, en dat is allemaal waar bij the Stones, maar zeiden ze: 'De enige reden dat we drugs gebruikten was omdat we anders zelfmoord zouden plegen. Zo zwaar was het. Want Keith was gewoon een slavendrijver.' Dat vind ik dus geweldig."
Het woord valt: vroeger. De ouwelullenopmerking volgt: toen was alles beter. Heck bevestigt en nuanceert. "Vroeger kregen bands veel meer de kans om zich te ontwikkelen dan nu. Kijk naar The Fratellis, Kaiser Chiefs en The Strokes. Die maken een geweldig debuut, de opvolger is minder en ze worden eigenlijk afgeserveerd. Einde verhaal. Ik geloof echt dat het vroeger op dat gebied beter was. Het is voor mij onbegrijpelijk dat een band als Coldplay zo groot is, want ik vind dat een one trick pony. Wat ze doen op hun laatste plaat.
Mijn god! Je merkt eigenlijk dat de inspiratie bij die band na het derde album al op was. Tja, toen begon Led Zeppelin pas warm te lopen. Of Queen. Ja, de cijfers bewijzen het tegendeel bij Coldplay, maar Boney M was in de jaren zeventig ook heel bekend hè. Nee, flauwekul, maar ik denk dat de muziek vroeger meer diepgang had. Zelfs in de jaren tachtig. Neem een band als The Smiths, geweldig. Dat mis ik, ja dat mis ik heel erg. Natuurlijk kom ik nog steeds geweldige dingen tegen, prachtige nieuwe platen, maar ik heb wel heimwee naar die tijd en met mij heel veel mensen.
Ik zag vorige week Doe Maar spelen. Nu ben ik nooit fan van Doe Maar geweest, maar het was echt fantastisch. Ik heb ze nog nooit zo goed horen spelen. Oude lullen ja, maar het klonk als een klok. Retestrak. Vrienten haalde elke hoge noot. Nu werd weer eens duidelijk waarom die band zo groot is geweest. "
Maar ook al vindt Heck Coldplay een one trick pony, in het eerste nummer van Muziek.nl staat wel een verhaal met… Coldplay! Duimschroeven aan, eerlijk antwoord: "De band hoort ook bij onze lezers en wie ben ik om ze Coldplay te onthouden. Je persoonlijke motieven moet je altijd parkeren, anders kun je geen blad maken. Als ik roep : 'Ik vind Coldplay niets. Die band komt niet in mijn blad', dan gaat dat niet werken. Nee, ik maak het verhaal niet zelf. Ik heb ze in het verleden wel geïnterviewd, maar dat was na de eerste plaat en die vond ik fantastisch."
Conclusie? In Nederland ligt nu een rock-'n-rollblad in de schappen. Met toekomst? "Als we er tussen de 20.000 en 30.000 verkopen doen we het goed. Dit blad is een soort verzameling foto's van de tijd. Je pakt terug en staat er even goed bij stil. Want door al dat vluchtige vergeten mensen wat voor een rijke muziekhistorie er is."
Naam: Jean-Paul Heck
Geboren: 20 mei 1965
Geboorteplaats: Steenbergen
Woonplaats: Bergen op Zoom
Werk:
1991 - 1996: Correspondent BN DeStem.
1996 - 1998: GPD-dagbladen freelance-muziekjournalist
1998 - 2003: Oprichting magazine Aloha. Redacteur en schrijver. Verder werkend voor HP De Tijd, Nieuwe Revu, GPD dagbladen, JAZZ.
2004-2006: muziekjournalist bij De Telegraaf. Tevens redactielid van muziekblad Oor en van Jazzism.
2010: Hoofdredacteur muziekmagazine Off The Record. Toetreding tot de Edison Pop Jury
2010 - heden: Hoofdredacteur van www.muziek.nl
2011: Oprichter Muziek.nl Magazine. Tevens hoofdredacteur
Prijzen:
2004: winnaar Jip Golsteijn Journalistiekprijs. Een landelijke prijs voor het oeuvre van een muziekjournalist.
2009: samen met Rob Stenders en Jan van der Plas genomineerd voor de Mediaprijs 2009
Naam: Muziek.nl Magazine
Oplage: 50.000
Prijs: € 5,95
Pagina’s: 124
Uitgever: BCM Eindhoven
Hoofdredacteur: Jean-Paul Heck
Medewerkers: o.a Leo Blokhuis (Boeken, Top2000), Jan Vollaard (NRC), Menno Pot (Volkskrant), Giel Beelen (3FM), Jeroen Wielaert (NOS), Bart Nijman (GeenStijl), John den Braber (Revu).
In nummer 1: o.a. U2, Pearl Jam, The Who, Rolling Stones, Snow Patrol, Ryan Adams, The Black Keys, Mary J. Blige en? Coldplay
