Pedaalridder Manus Brinkman haalt samen met zijn vrouw herinneringen op aan Brinkmans wielerverleden. foto GPD
In de documentaire Toen zij van Rotterdam vertrokken worden trotse Rotterdammers gevolgd, die weken, zo niet maanden achtereen in touw waren om van Le Grand Départ van de Tour de France, begin juli, een succes te maken.
Regisseur Michiel van Erp, maker van de serie Welkom in Nederland en de documentaires Pretpark Nederland en Beatrix, Majesteit, richt zich in zijn portret nadrukkelijk op álle Rotterdammers. Daarom zien we bobo's en vips als oud-burgemeester Ivo Opstelten, voor wie het naar de stad halen van de Tour een jongensdroom was, en voldane topmannen van de lokale Rabobank. Maar vooral gewone Rotterdammers, onder wie de tientallen vrijwilligers. Mensen zoals Leen, een oud-leraar Frans. Hij wilde graag tolken tussen de Franse tourdirectie met haar strenge regels en bereidwillige Rotterdamse ambtenaren, maar moest zich tevreden stellen met het plichtmatig welkom heten van de gasten. Zo maakte elke Rotterdammer die Van Erp uitlicht zich op zijn eigen manier verdienstelijk. Tussen die Tour-beelden door zijn shots gemonteerd van De Pedaalridders, de Rotterdamse wielerclub die dit jaar zijn eeuwfeest viert. Het zijn kleurrijke wielerfanaten die furore maakten in de jaren van de wederopbouw, toen je op de fiets naar de koers ging en met kip, banaan of vis als proviand de concurrentie het snot voor de ogen probeerde te rijden.
De leden van De Pedaalridders kijken met smaak terug op hun eigen wielercarrière, laten doorschemeren dat dopinggebruik niet iets is van de laatste decennia en geven terloops hun visie op de Tour van tegenwoordig en het moderne wielrennen. In hun hartverwarmende verhalen wisselen succes en trots zich af met dramatiek en tragiek. Dat accent op De Pedaalridders tilt Van Erps documentaire uit boven een doorsnee sfeervolle achtergrondreportage.
De helden van weleer maken de film niet alleen interessant voor de Rotterdammer of de wielerfanaat, ook voor wie houdt van mooie menselijke, tragikomische verhalen. Neem Manus Brinkman, 'een legende' volgens de andere Pedaalridders en winnaar van grote wielerronden in de jaren 1948-1950. Hij moest zijn in een premiesprint gewonnen gans indertijd zelf komen ophalen. "De boer lag met zijn been in het gips. Hij zei: pak 'm zelf maar. Hij stuurde een jongen met me mee het veld in. Die dook op een vette gans. We draaiden zijn nek om, het joch liet los, de gans rende weg. Uiteindelijk lukte het ons toch."
Toen zij van Rotterdam vertrokken,
Nederland 2, 22.30 uur.
