Vroeger luidde zijn bijnaam ‘Ken, de sprekende Barbiepop’. Nu gaat <WC>BN’er Albert Verlinde (50)door het leven als erkend tv- en theaterproducent.
Zie ook:
'Ik word gedreven door creativiteit.
Elke dag borrelen bij mij ideeën op. In de auto, thuis, waar ik ook ben. Toen Michael Jackson net was overleden, bedacht ik onder het joggen het tv-programma My name is Michael: een verkiezing voor kinderen en volwassenen die dansen en zingen als The King of Pop. Dit format was succesvol in Nederland en is aan tien landen verkocht. Dat vind ik leuk. Ik koppel creativiteit altijd graag aan zakelijkheid. Rijk hoef ik er niet van te worden, maar goede ideeën mogen niet verdwijnen."
Albert Verlinde werkt dag in dag uit. Is naar eigen zeggen principieel, niet opportunistisch. Eerder onzeker dan arrogant. Hij is een bekende Nederlander geworden, maar in zijn hart bleef hij een Brabantse jongen. Hij werd geboren onder de Sint Jan en kreeg een roomse opvoeding van zijn ouders en drie zussen.
Als kind draaide hij op zijn kamer vaak plaatjes. Op school organiseerde hij veel voorstellingen. "Toen ik nog maar net tiener was, wilde ik eigenlijk maar één ding: bij de televisie komen. Voor schoolkrantjes toog ik naar het theater om grootheden als Jasperina de Jong, Jos Brink en Willem Nijholt te interviewen."
Hij verhuisde veelvuldig tijdens zijn jeugd. "Ik heb overal gewoond: Den Bosch, Schagen, Susteren, Heerlen, enzovoorts. Mijn ouders werkten keihard en waren zo loyaal aan hun zakelijke loopbaan dat ze dat soms ten koste lieten gaan van hun privéleven. Vader klom als werknemer bij een onderneming in automaterialen op naar een directeurspositie in bouwbeton. Moeder is nog chef van een schoonmaakbedrijf geworden. Zij danken dat aan de keuzes die ze durfden te maken."
Toen Verlinde's echtgenoot Onno Hoes burgemeester van Maastricht werd, besloten de twee na twintig jaar weer apart te gaan wonen. "Nauwelijks een maand later dacht ik: Jeetje, waar zijn we aan begonnen? Later overleed onze zwager Antonie Kamerling, evenals Onno's moeder, en ging mijn zakenpartner ervandoor. Dat was een heel moeilijke periode. We zien elkaar slechts drie dagen per week, terwijl we juist veel behoefte hadden aan keukentafelgesprekken.
Maar zeker net zo belangrijk: we hielden op die manier ook ruimte voor onze persoonlijke ambities. Ik ben niet minder televisie gaan doen om meer bij Onno te zijn. Ik ben erg veel onderweg. Ga steeds naar Londen en New York om theaterproducties te bekijken. Al met al zijn we er samen beter uitgekomen. Wat minder huisje-boompje-beestje. Rijker, want met Maastricht hebben we er een prachtige wereld bij."
Van Jos Brink, zijn grote voorbeeld, kreeg hij als schoolkrantverslaggever het advies naar de kleinkunstacademie in Amsterdam te gaan. "Ik wilde niet zozeer het toneel op, maar een toegangspoort naar de televisie. Had mijn zinnen gezet op een rol als presentator."
Toen Verlinde in 1991 tevergeefs auditeerde voor de rol van Marius in Les miserables – die ging naar Danny de Munk – brak hij definitief met een gedroomde carrière als artiest. "Na die mislukte auditie heb ik me gewoon laten wegsturen. Dat zegt genoeg. Als ik er echt in had geloofd, had ik me daar nooit bij neergelegd."
Verlinde belandde bij de Avro. Stond mede aan de wieg van hits als Andermans veren en 't Was stil op straat. Hij greep zijn kans tijdens de opkomst van RTL, bij een screentest voor het tv-programma Showtime. Hij en Pauline Huizinga werden de gezichten. "Eindelijk was ik waar ik wilde wezen. Ik deed veel ervaring op: presenteerde, droeg eigen onderwerpen aan en voerde eindredactie. Maar tegelijkertijd was er de angst dat ik inwisselbaar was. Dat een ander over mijn toekomst kon beslissen."
Hij zocht zekerheid in een onderneming voor zichzelf. Zijn oog was al eens gevallen op het theaterproductiebedrijf van Joop van den Ende. In zijn vrije tijd begon Verlinde diens kunstje af te kijken. "Joop deed het goed, maar er flopte ook veel. Ik zag dat een pakkende titel en een ster op het podium een must waren voor succes."
Samen met een vriend, Roel Vente, zette hij V & V Entertainment op. In maart verraste Vente Verlinde met de overstap naar de VandenEnde Groep. "Roel liet ons bedrijf in de steek en riskeerde de banen van vierhonderd werknemers."
Het bedrijf ging verder als Albert Verlinde Entertainment. "Het akkefietje heeft mij als mens zakelijker gemaakt. Mijn bedrijf is opgeleefd. Ik heb een nieuwe directeur aangetrokken die de dagelijkse dingen doet en projecten uitvoert. Ik sta op afstand en bedenk dingen. Ik kan snel scripts lezen en zie dan meteen de beelden erbij. Zo van: het decor moet er zo uitzien en dat ene lied moet links op het podium worden gezongen. Ik ben een soort showdokter. De anderen, zoals regisseurs, doen vervolgens het werk."
RTL Boulevard, de populaire tv-rubriek over 'showbizz, royalty en crime', vergt veel van zijn tijd. "Elke dag een klein uur live. Telkens 1,1 miljoen kijkers. Het programma heeft een redactie van dertig man. Is dus groot en duur. Maar we brengen niet alleen nieuws, we maken het ook zelf. Nee, het is geen roddelblad in bewegende beelden. Het is ook geen objectieve nieuwsrubriek: ik speel een rol. Zoals Winston Gerschtanowitz, Bram Moszkowicz en anderen ook hun rol inkleuren. Het gaat om entertainment en dat is big business tegenwoordig. Het ANP volgt ons programma. En ook de Rijksvoorlichtingsdienst en de politiek nemen ons serieus."
Verlinde draait vier keer in de week vanaf half vier 's middags mee in de voorbereiding van het programma. "Ik krijg veel tips via mail en sms. Feestjes loop ik niet allemaal af. Ik ben liever thuis, lekker op de bank. Mijn netwerk is groot: ik spreek veel bekende mensen, van profvoetballers tot zangeressen en zelfs de premier."
So you think you can dance, overigens geen geesteskind van hem, gaat dankzij Verlinde volgend jaar de theaters in. Er zijn al 35.000 kaarten verkocht. Opmerkelijk, want toegangsbewijzen zijn duur. Zeker bij grote producties. "Theater is dure handel. Musicalkaartjes kosten al gauw 60 euro. Bij Daddy Cool staan 22 mensen op het podium, naast 8 man techniek en dubbele trucks met chauffeurs. Niemand wordt puissant rijk van theaterproducties. Hoofdrolspelers niet en producenten evenmin."
Verlinde heeft een broertje dood aan de publieksacties van Albert Heijn en andere retailers (tweede kaartje halve prijs). "Onmiddellijk mee stoppen, roep ik dan tegen mijn collega's. Want wij doen dat niet. Je gooit je hele handel in de ramsj en zorgt voor een vertrouwenscrisis in de ticketbranche. Mensen zien de waarde van een kaartje niet meer. Wachten tot die in de uitverkoop gaan. En dus zie je nu bij de serie voorstellingen van Wicked al tientallen lege stoelen."
Voor een verscherping van de financiële crisis is de theaterproducent niet bang. "Theater houdt iets magisch. Dat haal je niet in huis, zoals dvd's. Maar je moet vernieuwen en het publiek verrassen. Met Ramses is dat weer goed gelukt. Gelukkig verdien ik bij de tv wel veel geld, waardoor ik mij in het theater af en toe een zeperd kan permitteren, zonder dat ik honderd man moet ontslaan." Met zijn nieuwe theaterproject Shrek lijkt hij een kaskraker in huis te hebben.
Ondanks zijn overvolle agenda zei Verlinde kortelings 'ja' toen hij werd gevraagd voor het comité voor de viering van het 200-jarig bestaan van het Koninkrijk der Nederlanden, van 2013 tot en met 2015. "Daar kan ik mijn creativiteit ook goed in kwijt. Ik heb een schoolmusical met een lesprogramma bedacht. Help bij contracten voor media en omroepen en probeer sponsors te interesseren. Een bekend gezicht werkt toch als een magneet." Verder zet hij zich in voor de homo-emancipatie, hetgeen hem een koninklijke onderscheiding opleverde.
Zijn roomse opvoeding ten spijt, Verlinde heeft met de kerk als instituut niet veel op. "Die worsteling met het misbruik en spijt betuigen – of beter: het vertikken dat te doen – stuiten me tegen de borst. Dat machtsspel en dan nog de paus die Afrikanen condoomgebruik afraadt. Nee, de kerk kan me gestolen worden. Maar ik ben en blijf toch rooms. Van huis uit was het Onze Lieve Vrouw en kaarsjes. Bij doop, trouwen en dood, belangrijke momenten in een mensenleven, heeft mijn geloof een essentiële functie.
En soms hoort daar ook goede wijn bij en lekker eten. Maar niet te gek, want ik heb een overwegend zittend bestaan. Daarom ga ik regelmatig naar de sportschool. En een paar keer per week maak ik, met een personal trainer, kilometers op de hei." Na een korte stilte zegt hij: "Al met al ben ik aardig in de voetsporen van Jos Brink getreden: hij had ook een tv-carrière, heeft musicals geschreven en geproduceerd en was maatschappelijk betrokken. Ik moet er elke dag keihard voor werken, maar heb een fantastisch leven. En een heerlijke boerderij met paarden. Het leven is lief voor me."
reageren?
spectrum@wegener.nl
