The Walkabouts: 'Onze naïviteit heeft ons doen overleven.' foto Paul Bergen
The Walkabouts deed begin jaren tachtig voor het eerst van zich spreken. De groep bestaat nog altijd en is eind januari hier voor concerten.
'Als we met deze groep mensen bij elkaar komen, dan is het geen vraag of er muziek is. Dan is er gewoon muziek'', antwoordt Amerkaan Chris Eckman op de vraag waarin The Walkabouts verschilt van andere projecten waarbij hij betrokken is. "En hoe goed die muziek vervolgens wordt, hangt alleen maar af van de kwaliteit van de songs."
Op het vorig najaar verschenen album Travels in the Dustland zijn die songs krachtiger en indringender dan ze in minstens vijftien jaar geweest zijn bij deze rockband die op eigenzinnige wijze de folk van de vroege Fairport Convention weet te koppelen aan de dreigend oprispende rock van iemand als Nick Cave. The Walkabouts ontstond begin jaren tachtig in het Amerikaanse Seattle, toen Chris en zangeres Carla Torgerson nog een paar waren.Ze vonden onderdak bij het destijds hippe Sub Pop-label en waren daar een Fremdkörper tussen alle grunge- en gitaarrockbands.
Hun album Scavenger uit 1990 liet voor het eerst het unieke 'onamerikaanse Americanageluid' horen dat het handelsmerk van de groep zou worden. De plaat sloeg vooral aan in Europa waar The Walkabouts in de jaren negentig een forse aanhang opbouwde met donkere en gelaagde, doorgaans door Eckman geschreven songs.
In 2000 gingen Chris en Carla uit elkaar. Eckman vestigde zich in de Sloveense hoofdstad Ljubljana en stortte zich in tal van muzkale projecten. The Walkabouts, met nog altijd Carla als zangeres, werd er daar één van. Er verschenen afgelopen decennium nog drie nieuwe albums. Maar die hadden op geen stukken na zoveel impact als het nieuwe Travels in the Dustland, een indrukwekkende songcyclus met een dreigende ondertoon en, zoals gebruikelijk, weer balancerend tussen Europese en Amerikaanse muzikale tradities.
"Het idee achter het album was opdrogen, maar dan bezien op twee niveaus,'' zegt Eckman. ,,In de eerste plaats is er natuurlijk het fysieke opdrogen. De klimaatverandering. De woestijnen breiden zich uit. Er komen steeds meer dustlands. Tegelijk is er sprake van het opdrogen van de klassieke Amerikaanse spirit.
Het opdrogen van ideeën. De hoop droogt op in Amerika. Een van de mooie dingen van Amerika vond ik altijd de individuele spirit. Mensen die op hun eigen bescheiden schaal een Amerikaanse droom wisten te realiseren. Die mensen zijn er nog altijd, maar het worden er steeds minder. De mensen zijn sufgebeukt. De armoede en ongelijkheid nemen toe.''
Het resultaat is elftal merendeels dreigende, bijna apocalyptische songs van de hand van Chris Eckman die samen het Amerika van 2011 schetsen. Een land waarin steeds meer mensen zich afgeknepen voelen.
Hij heeft het gevoel dat zijn huidige leven in Europa comfortabeler is dan het in Amerika was, zegt Eckman.
"Maar de realiteit is natuurlijk dat je niet ontsnapt aan wie je bent. Ik lees hier in Europa nog iedere dag een Amerikaanse krant en volg de Amerikaanse basketballcompetitie op de voet. Wel merk ik dat ik mij na tien jaar Ljubljana weer meer betrokken ga voelen bij Amerika. Ik weet niet of dat heimee is, maar het heeft zeker dit nieuwe album beïnvloed."
Het blijft opmerkelijk dat The Walkabouts nog altijd bestaan, terwijl al die andere, destijds veel hippere bands uit Seattle allang verdwenen of zelfs aan een eerste of tweede reünie toe zijn.
Eckman: "Al die grungebands toen wilden zich spiegelen aan de carrières van REM of U2. Ons voorbeeld was The Go-Betweens, een alternatieve Australische groep. Ik weet nog goed dat ik Go-Betweens-zanger Robert Forster destijds eens tegen kwam in een lift. Ik kon m'n ogen niet geloven en zei tegen hem: 'Wow, jij hebt zes van de allerbeste liedjes geschreven die ik ken. Jij bent mijn idool!'. En hij antwoordde droog: 'Je kunt je misschien toch beter laten beïnvloeden door artiesten met wat meer geld op de bank', haha. Ik denk echt dat onze naïviteit ons heeft doen overleven: altijd doorgaan met het streven naar iets onbereikbaars."
The Walkabouts speelt zondagmiddag 22 januari in Roepaen in Ottersum en diezelfde avond in Paradiso in Amsterdam
Sorteer reacties
