Het is een opvallend gevaarte, op de Parade van Den Bosch.
Tallozen vergapen zich aan Joris' kerstboom, die is behangen met foto's en andere versierselen. Een béétje onopvallend loopt Joris Linssen rondjes langs en om de kleurrijke boom. Veel passanten weten hem echter moeiteloos te vinden en beginnen een praatje met de NCRV-presentator."Ik vind het letterlijk en figuurlijk lekker buiten spelen", zegt Linssen op de in winterse sferen, compleet met ijsbaan en kraampjes voor oliebollen en warme chocolademelk, gehulde Parade. "Die Anton Pieck-sfeer is geweldig. Als we Hello goodbye draaien op Schiphol moeten we vragen of mensen hun verhaal willen doen. Hier is het precies andersom. Hier komen ze naar ons toe en zeggen: 'Mogen we ons verhaal vertellen?'"
Voor Joris' kerstboom vertoeft Linssen voor het tweede achtereenvolgende jaar enkele dagen op de Parade van Den Bosch. In een grote, verlichte kerstboom mogen mensen een foto van een dierbare hangen. Of een andere herinnering. Met sommige mensen knoopt Linssen op zijn eigen, bekende wijze, voor de camera een praatje aan. De belangstelling is groot.
"Soms moeten we mensen wegens tijdgebrek teleurstellen. Het is één grote meet and greet van mensen die met een heel mooie missie hier naartoe komen. De mensen willen graag uiten wat ze voor iemand voelen. Een heel fascinerende ervaring. Mensen vinden het heel fijn – zeker in deze tijd van het jaar – om op rituele wijze wat te doen voor een naaste."
Joris' kerstboom is door de presentator op een zomers en warm terras bedacht. Vorig jaar werd het voor het eerst opgenomen en was het voor Den Bosch nog wennen aan de boom, aan Linssen en aan de cameraploeg. "Maar nu komen zelfs mensen die er vorig jaar ook al waren. Wéér met foto. Het voldoet kennelijk aan een behoefte", stelt Linssen, die er op een rustige, integere manier in slaagt mensen veel over zichzelf te laten vertellen. Zo deed hij dat in Taxi, zo doet hij het nog steeds in het veelbekeken Hello goodbye en Showroom. "Ik doe deze gesprekken al lang, het valt me niet op dat het me goed afgaat. Is ook niet belangrijk. Het is vooral eervol dat mensen persoonlijke verhalen met mij willen delen." Het is de aard van het beestje. "Ik heb hetzelfde in het dagelijks leven, als ik bijvoorbeeld bij de bushalte sta en aan de praat raak."
Niet alle verhalen bij de Bossche kerstboom zijn geschikt voor uitzending. "Sommige mensen zitten nog zó diep in de rouw door een overlijden. Dan is het mooier als ze in alle stilte hun eigen moment hebben, zonder dat ik me er mee bemoei. Bovendien wil niet iedereen op tv. Geen probleem. Zoals een echtpaar dat hun dochter bij de vliegramp in Libië verloor. Ze vonden haar laptop een jaar na dato, waarop heel leuke vakantiefoto's van haar stonden. Die mensen vonden het fijn met mij te praten, maar wilden beslist níet op tv."
Veel verhalen bij de boom gaan over overleden dierbaren. "Voor de nabestaanden is zo'n verhaal een soort rouwverwerking. In de uitzending zie je daar minder van terug, omdat we verschillende soorten verhalen voorbij willen laten komen. Bijvoorbeeld over een meisje dat een half jaar geleden haar biologische moeder voor het eerst ontmoette. Ze was zó trots op haar, dat ze een foto van haar en haar moeder in de boom heeft gehangen. Heel aandoenlijk.
"De verhalen zijn stuk voor stuk puur en echt. Ik vind Nederlanders goed in het verwoorden van hun gevoelens. Kijk, de basis is dat hún verhaal goed is. De enige die het gesprek kan verpesten, ben ik zelf. Bijvoorbeeld door niet goed op te letten of door ze niet goed aan te moedigen. Als een interview mislukt, ligt dat aan mij.
"We krijgen vaak complimenten omdat we nooit mensen afzeiken. Dat gebeurt toch vaak op de Nederlandse televisie? Mensen belachelijk maken of niet serieus nemen, doe ik niet. Ik hoor dat mensen het een verádeming vinden dat mensen in mijn programma's niet worden afgezeken."
Linssen heeft er een hekel aan te oordelen of te veroordelen. "Ik veroordeel mensen nooit. Dat doe ik ook niet in Showroom, waar ik lacherig zou kunnen doen over excentriekelingen. Het is de toon van al mijn programma's dat ik nooit iemand te kakken zet. Ik heb een ontzettende hekel aan dat typisch Hilversumse trekje om mensen onderuit te schoffelen of voor gek te zetten. Je ziet dat toch geregeld bij interviewprogramma's, dat de interviewer heel bijdehand loopt te doen – vaak zijn ze met z'n tweeën – waarbij er wordt geprobeerd om iemand te grazen te nemen. Ik zie een interview niet als een wedstrijd, maar meer als een daad van liefde of als een dialoog.
"Een programma als Pauw en Witteman is niks voor mij. Zij zien hun gesprekspartner als tegenstander en ik zie mijn gesprekspartner – het woord zegt het al – meer als iemand met wie je een mooie dans wilt dansen. Dat is een heel andere aanpak. Ik denk trouwens dat je meer uit mensen krijgt als je ze positief benadert."
Een hoogtepunt van zijn bezoek aan Den Bosch is de samenzang met de mensen die een foto of een ander voorwerp van hun geliefde in de boom hebben gehangen. Zingen bij de boom, de presentator geniet er volop van. "Samen zingen. Ik vind dat een kippenvelmoment. Iedereen heeft er op dat moment zijn eigen gedachten bij. Dat klinkt wat devoot, maar het is wel goed dat het programma die vette kerstsfeer heeft. Ik ga daar helemaal in mee. Als je Kerstmis viert, moet je het ook goed doen."
Joris' kerstboom. Morgen (zondag), Nederland 2, 20.05 uur.
Hello goodbye kerstcompilatie.
Morgen (zondag), Nederland 1, 17.10 uur.
Reageren?
redactie.media@wegener.nl
Sorteer reacties
