De Quicc, een volledig elektrisch aangedreven bestelwagen. foto Duracar
We beleven een kredietcrisis, een klimaatcrisis, een voedselcrisis, een grondstoffencrisis, een zoetwatercrisis, een biodiversiteitscrisis en de ene dierziektencrisis na de andere.
De kleinste van die crises is de kredietcrisis. Pavan Sukhdev, topeconoom
van de Deutsche Bank, berekende dat die de wereld eenmalig 0,7 biljoen euro
kost, terwijl het kappen van het tropisch regenwoud structureel
leidt tot een kostenpost tussen de 1,5 en 4 biljoen euro. En dat allemaal
per jaar!
Het kabinet komt met een financiële injectie van de
omvang van de kosten van de Joint Strike Fighter: 6 miljard euro.
Twintig keer dat bedrag zijn we inmiddels kwijtgeraakt van onze
pensioentegoeden. Tijdens de crisis is 15.000 euro per huishouden
verdampt, exclusief de vele duizenden euro's per huishouden die we moesten
investeren om de banken, de veroorzakers van de crisis, overeind te houden.
Wie de genoemde crises in samenhang beziet, weet dat belastingvrij
vliegverkeer geen stand kan houden. Wat besluit het kabinet? Afschaffing van
de tickettax!
De bouw van infrastructurele werken riskeert een
Europees verbod doordat Nederland er niet in geslaagd is te voldoen aan de
fijnstofnormen.
Maar het kabinet-Balkenende bereidt een 'crisis-
en herstelwet' voor met 'regelvrije zones', waar minder procedures nodig
zijn om te bouwen.
Het Planbureau voor de Leefomgeving berekende
dat de kosten voor het klimaatbeleid met 50 tot 70 procent omlaag zouden
kunnen wanneer we inzetten op minder
vleesconsumptie. Maar alles
wat het kabinet erover zegt is dat mensen zelf moeten weten wat ze eten.
De maatschappelijke kosten van de bio-industrie, 120 euro per Nederlander per
jaar, worden nog steeds gedragen door de belastingbetaler. De snelle groei
van de wereldbevolking zal binnen twintig jaar leiden tot een wereldwijde
crisis wegens tekorten aan water, voedsel en energie, zo voorspelt de
wetenschappelijke adviesraad van de Britse regering.
In Nederland
komen we vooralsnog niet veel verder dan het afwenden van een
kabinetscrisis. En dat omdat de coalitie verkiezingen op dit moment als de
grootst denkbare ramp beschouwt die het einde van haar wereld(je) zou kunnen
betekenen.
De boot is lek aan alle kanten en in plaats van 'alle
hens aan dek' of 'pompen of verzuipen', wordt er een 'lange vinger'
verstrekt in de vorm van een herstelplan van
6 miljard dat de
crisis in een aantal opzichten nog zal verergeren.
Dit is de kans
om op grote schaal in te zetten op de ontwikkeling van zonne-energie, een
aantrekkelijke regeling voor burgers die hun eigen stroom opwekken, het
stimuleren van ontwikkeling en aanschaf van elektrische en hybride
voertuigen, verbetering
van het openbaar vervoer en de ontwikkeling
van vleesvervangers.
We zouden Nederland een belangrijke speler
kunnen maken op het gebied van duurzame eiwitproductie, bijvoorbeeld in de
vorm van lupine die soja kan vervangen -
en daarmee regenwouden kan
sparen - en als groenbemester kan fungeren.
In 2025 zullen de
wereldfosfaatvoorraden op zijn en zal er bij ongewijzigd beleid geen
landbouw van betekenis meer mogelijk zijn, maar het kabinet haalt er de
schouders over op. Na ons de zondvloed! Dat is minstens vier verkiezingen
verder. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Als het kabinet spreekt over de
erfenis voor onze kleinkinderen, gaat het alleen over de omvang van het
begrotingstekort, niet over een leefbare wereld. Het kabinet wacht liever
tot de wal het schip zal keren. De kredietcrisis is slechts het topje van de
ijsberg. De crises die volgen, zijn oneindig veel ernstiger.
Nederland kiest nu voor de Calimerostrategie: wat moeten wij als klein
landje nou bij zulke grote wereldproblemen?
Het zogenoemde
Duurzame Crisisakkoord probeert tegengestelde doelen te verenigen zoals
aanleg van windmolens én investeren in asfalt, isolatie van woningen én
afschaffing van de vliegbelasting.
En het mag nauwelijks 2 procent
kosten van het bedrag dat we kwijt zijn om volledig onverantwoord opererende
banken op de been te houden. Angst en een gebrek aan creativiteit regeren
dit land. Angst voor verkiezingen, angst voor de leidende partij in de
coalitie, angst voor de wezenlijk andere keuzes die nodig zijn om Nederland
om te vormen van zeer onduurzaam naar duurzaam. Angst die verlamt.
Als in het parlement gestemd moet worden over het voorkomen van het
uitsterven van de paling, stemmen zelfs zich 'groen' noemende politici als
Diederik Samsom (PvdA) en Krista van Velzen (SP) tegen.
Het zijn
tijden voor een nieuw Palingoproer. Als de Bastille nú niet bestormd wordt
door de burgers, blijven de politieke Madoffs gewoon zitten en wordt de
toekomst van mens, dier, natuur en milieu nog verder uitgehold.
Marianne Thieme is fractievoorzitter van de Partij voor de Dieren in de
Tweede Kamer.
Sorteer reacties
