Niet beschikbaar!
Simone Korkus: 'Na de oorlog in Gaza merk ik dat er ook hopeloosheid heerst.' foto Bert Jansen
BREDA - De meeste Palestijnen en Israëli's waren al bekaf van het conflict in hun landen. "Maar de laatste maanden, na de oorlog in Gaza, merk ik dat er ook hopeloosheid heerst", zegt de journaliste Simone Korkus.
"En dat vind ik zorgwekkend, want normaal zijn beide volken heel flexibel en veerkrachtig." Korkus (52) komt uit Breda, werd geboren vlakbij het Ginneken, maar woont sinds tien jaar in Israël. Onlangs kwam haar boek De belofte en het land uit.
Daarin reist ze langs de Israëlische muur: de hoge, betonnen afscheiding van
720 kilometer tussen Israël en de Palestijnse gebieden. Ze beschrijft het
leven aan beide kanten van die muur, waarvan de bouw in 2002 begon. Het
leven van gewone Israëli's en gewone Palestijnen. Want de muur maakt het
leven van die mensen soms onmogelijk ingewikkeld.
Het verandert
Israël in een vesting en de Palestijnse gebieden in een getto, omgeven door
checkpoints. "Het moest een boek over mensen worden. De politici zie je
elke dag op het nieuws. Ik wilde beschrijven hoe het voor de bakker op de
hoek is om elke dag weer te leven met de gevolgen van het conflict."
In het boek kon ze de verhalen kwijt die te complex waren voor de dagbladen en
magazines waar ze voor werkt. Ze volgde een Israëlische soldaat na zijn
diensttijd en nam hem mee terug de Westbank in. De jongen zat bloednerveus
in haar auto.
"Zonder uniform aan was hij bang. Tot aan die
keer had hij alleen flarden van de echte Westbank gezien, door de achterdeur
van een legerjeep."
Ze was bij een psychologische sessie
waarbij Joden en Palestijnen dichter tot elkaar probeerden te komen. "
Dat liep nogal uit de hand."
Een Israëlische overlevende van
de Holocaust en een Palestijn die gebukt gaat onder de bezetting van zijn
land, vochten verbaal om wie nu het echte slachtoffer was.
Korkus: "
Dat is misschien wel de kern van het hele probleem. Palestijnen en Israëli's
zijn vooral bezig met zichzelf en hun eigen leed. Misschien moeten ze
allemaal wel gedwongen in psychotherapie."
De Israëlische muur
vergroot het probleem, denkt Korkus. "Daardoor werd de andere kant ook
echt de andere kant, de vijand. Mensen komen elkaar niet meer tegen."
Er zijn voldoende vredesinitiatieven, aan beide kanten, maar ze voldoen
niet. "Ik geloof niet in vreedzame coëxistentie van één dag, om daarna
weer verder te gaan met je eigen leven. Dan omzeil je het probleem."
Echte vrede kost meer moeite.
Ze overwoog een paar keer om te
vertrekken uit Israël, samen met haar man. "Na de aanval op Gaza,
begin dit jaar, dacht hij ook: wil ik hier nog wel leven. Maar we blijven.
Ik wil dit conflict nog beter leren begrijpen."
Ze houdt ook
nog hoop op vrede in het Midden-Oosten. Want de regio heeft al eerder grote
veranderingen gekend, de volken zijn er flexibel genoeg voor. "Twintig
jaar geleden was het ondenkbaar dat de PLO Israël zou erkennen. Ik denk dat
Hamas dat straks ook gaat doen. En dat Israël met Hamas gaat praten."
Aan de andere kant: "Ik sprak laatst met een buschauffeur van een jaar of
zestig. En die heeft altijd gedacht dat hij nog een keer de vrede zou
meemaken, maar nu zei hij dat zelfs zijn kinderen dat niet zouden beleven."
'De belofte en het land', Simone Korkus. Uitgeverij Meulenhoff.
Korkus spreekt woensdag 25 februari om 20.00 u in boekhandel Van Kemenade &
Hollaers, Ginnekenweg 269/271 in Breda. Entree € 5,00
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
