Aart Stiphout begon in januari 2007 een weblog op de sociale website Hyves. Met een bijzondere bedoeling: de verwerking van zijn doodgeboren kindje. " Ik had het nodig dingen van me af te schrijven. Bovendien bood het als voordeel dat ik veel vrienden en bekenden kon informeren over hoe het ervoor stond".
"Dat was voor beide kanten prettig, want de drempel voor mensen om te
bellen was soms hoog. Op deze manier konden ze via mijn weblog reageren."
Toen Stiphouts vrouw opnieuw in verwachting raakte, is hij blijven schrijven
op zijn weblog. Om ook de wending ten goede met zijn vrienden te delen.
Evenals Stiphout wierpen een jaar of vijf geleden vele miljoenen zich
hartstochtelijk op het fenomeen weblog, het digitale dagboek. Maar het
weblog (of kortweg blog) in de traditionele vorm heeft volgens kenners zijn
langste tijd gehad. De Amerikaanse technologiejournalist Paul Boutin was
afgelopen week in het internetmagazine Wired heel duidelijk: 'Denkt u erover
een weblog te openen. Hier komt een vriendelijk advies: doe het niet. En als
u er al één heeft, trek de stekker eruit.'
Boutin
constateert dat de 'blogosphere', het speelveld van de bloggers, is
overspoeld door marketingcampagnes van keiharde commerciëlen die alle
'volkse zelfexpressie' hebben verzopen.
,,Er zal een verschuiving
plaatsvinden'", voorspelt Sander Duivestein van het
Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie, het onderzoeksinstituut van Sogeti
Group. ,,De meesten die vijf jaar geleden nog een blog openden, hebben het
nooit bijgehouden. Alleen de echte professionals blijven over." Met die
laatsten doelt Duivestein op een enkel individu dat van zijn weblog zijn
broodwinning heeft gemaakt. Maar ook commerciële bedrijven, zoals
'shockblog' GeenStijl.nl, waar vaak een hele redactie achter zit. "Voor
het bijhouden van een weblog is passie nodig en vasthoudendheid. En niet
iedereen heeft die karaktereigenschappen."
Evenals Boutin ziet
Duivestein de weblog-houders van weleer zich steeds meer in de richting van
het zogeheten mirco-blogging begeven. Waar weblogs vaak weloverwogen,
gewichtige en vooral lange stukken proza bevatten, daar gaat het bij
micro-bloggen (via websites als Twitter en FriendFeed) om korte opmerkingen,
foto's en videofilmpjes die live op het internet te zien zijn. Het zijn een
soort sms-berichten via de computer. De gedane mededelingen zijn dan ook
vaak gebonden aan een maximum aantal tekens. Betekent dat ook dat
micro-blogging oppervlakkiger is dan weblogging? Duivestein: "Sommige
mensen zetten iedere hersenscheet erop. Bij veel sites is de eerste vraag:
wat ben je aan het doen? En er zijn altijd gebruikers die iets sufs zullen
noemen als 'ik eet spaghetti'. Maar op een site als FriendFeed zijn heel
levendige discussies te volgen. Het is maar net wie je treft natuurlijk en
bij welke discussie je aanhaakt."
Duivestein denkt niet dat
de weblog volledig zal uitsterven. "Het wordt én/én. De commerciële en
professionele blogs blijven over. De anderen vertrekken naar de sociale site
als Hyves en Facebook."
"Lulkoek, dat micro-blogging is
helemaal niks!", zegt de New Yorkse videoblogger Loren Feldman, bij
kenners berucht om zijn weinig diplomatieke taalgebruik. Volgens hem zitten
mensen als Boutin en Duivestein er volkomen naast. Hij vindt dat sociale
websites als Facebook en FriendFeed slechts zijn gebaseerd op de angst voor
vereenzaming. "Mensen willen nu eenmaal interactie en op die sites
krijgt je directe feedback. Maar het is vals. Blijf trouw aan jezelf, vul je
blog met jouw gedachten en wees niet bang dat je geen reacties krijgt. Als
je authentiek en origineel bent, zal er altijd iemand jouw blog gaan lezen.
Dus heb je wat te melden, zeg het dan op je blog!"
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
