Onder de inboedel vallen alle gemeenschappelijke goederen die een waarde hebben.
Van de televisie tot de boormachine, van de motor tot het servies. Waren de ex-partners in gemeenschap van goederen getrouwd, dan zijn ze allebei voor de helft eigenaar van de spullen. Bij huwelijkse voorwaarden kan sprake zijn van een andere verdeling. Wanneer partners zich hier niet aan houden, kan de fiscus de afwijkende verdeling zien als een schenking en moet er schenkbelasting over worden betaald. Deze kan oplopen tot 40 procent van de waarde van de 'schenking'.Hoe voorkom je dat? Om te beginnen is het verstandig samen een uitgebreide inventarisatie te maken van alle spullen die er zijn. Maak vervolgens elk een lijst van de dingen, die je graag wilt hebben. Een deel van de spullen komt logischerwijs aan één van beiden toe. Zij past nauwelijks met haar voeten bij de trappers van zijn racefiets en hij hoeft geen mini damesfietsje. Ook zaken als boeken en cd's kunnen meestal relatief eenvoudig worden verdeeld.
Sommige spullen vallen vanwege hun emotionele waarde buiten de boedel. Dat zijn de zogeheten verknochte goederen. Voorbeelden hiervan zijn kleding, sieraden of persoonlijke cadeaus. Deze zaken vallen niet onder het gemeenschappelijk bezit, maar komen automatisch toe aan één van de partners. Ook de spullen van de kinderen vallen buiten de boedelverdeling. Die zijn en blijven van de kinderen.
De kans is groot dat er overlap in de lijstjes zit. Onderschat dat niet, want overleggen in in zo'n emotionele periode valt vaak niet mee. Zijn de partners het eens over de verdeling, kijk dan of de waarde van de spullen ongeveer gelijk is. Zo ja, dan kan de boedelverdeling met gesloten portemonnee worden afgewikkeld. Is er een groot verschil in waarde, bijvoorbeeld omdat één van beiden de auto krijgt, dan moet dit verschil worden verrekend. "De waarde van de auto wordt dan vastgelegd in het echtscheidingsconvenant en opgeteld bij eventuele spaargelden, onroerende goederen en kapitaalverzekeringen", verklaart scheidingsbemiddelaar Durk Kooistra van het Scheidingscentrum Nederland.
Voor de waardebepaling is het verstandig een onafhankelijke partij, bijvoorbeeld een taxateur, in te schakelen. Die kan de marktwaarde vaststellen, los van de emotionele waarde die een goed kan hebben. En dat kan best nog wel eens tegenvallen. "Een bank, die je een paar jaar geleden voor duizenden euro's hebt aangeschaft, is tweedehands misschien nog maar een paar honderd euro waard", verklaart Kooistra. In sommige gevallen is de marktwaarde geen eerlijke maatstaf. Denk aan een wasmachine. De wasmachine is gezamenlijk eigendom, maar misschien nog geen honderd euro waard is. Toch zal de verhuizende partner veel meer geld kwijt zijn om een nieuwe aan te schaffen. In zo'n geval zou het verschil tussen markt- en nieuwwaarde tussen de partners gedeeld kunnen worden.
Mochten de partners er samen niet uitkomen, dan kan een echtscheidingsbemiddelaar helpen bij het maken van afspraken. Wil de ex niet meewerken aan bemiddeling, dan kan in het uiterste geval bij de rechter een verzoek tot boedelverdeling worden ingediend.
reageren?geld@wegener.nl
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
