Gerda Topman kreeg zeven functies aangeboden, maar 'er wordt totaal niet gekeken naar mijn interesse'. foto David van Dam/GPD
Gratis arbeidskrachten. Zo noemt het Amsterdamse re-integratiebedrijf Pantar bijstandsgerechtigden, die verplicht met behoud van uitkering te werk worden gesteld.
Zie ook:
Ze zijn gratis, er zit geen werkgeversrisico aan vast én de werkgever krijgt er nog geld op toe ook: 2.000 euro per jaar als vergoeding voor de begeleiding.
Vernederend, zo ervaart een 47-jarige Amsterdamse die woorden. Met de rug tegen de muur gezet en volkomen waardeloos als mens. Ze wordt er depressief van. Schaamt zich inmiddels zo, dat ze anoniem wil blijven. Na zes jaar thuis te hebben gezeten als alleenstaande moeder, werd ze vorig jaar opgeroepen om weer aan het werk te gaan.
Maar betaald werk kreeg ze niet. "Tientallen sollicitaties heb ik de deur uit gedaan. Meestal hoor je helemaal niets."
Omdat het haar zelf niet lukte een baan te vinden, werd ze overgedragen aan Pantar voor de verplichte tewerkstelling.
Tot haar grote verbazing hadden ze al een baan voor haar: verkoopster bij de Hema. Precies hetzelfde bedrijf waar ze een aantal maanden daarvoor nog gesolliciteerd had, zonder resultaat. "Ik was te oud en te duur, kreeg ik te horen bij de klantenservice."
En dat terwijl ze eerder acht jaar met 'heel veel plezier' bij een Hema had gewerkt. Volgens het concern had het re-integratiebureau de participatiebaan nog niet mogen aanbieden. "Er ligt wel een voorstel om dit soort banen te creëren, maar daar hebben we nog geen ja tegen gezegd", aldus een woordvoerder.
Advocaat Marc van Hoof ziet ze bijna dagelijks voorbij komen, de bijstandsgerechtigden die bijna gek worden van frustratie. Ze krijgen verplichte banen aangeboden in commerciële bedrijven. Niet voor geld, maar om er gratis te komen werken.
En dat is voor hen niet eens het ergste. "Er wordt totaal niet gekeken naar mijn interesse, wat ik wil, hoe ik straks een betaalde baan kan krijgen in een functie die bij mij past", zegt Gerda Topman, eveneens 47 jaar oud.
Zij kreeg maar liefst zeven functies aangeboden. Ze kon kiezen uit klusjesman/tuinman, medewerker catering, gastvrouw, klassenassistent, telefoniste/receptioniste, planner en voorlichter.
"Wat moet ik hiermee? Ik heb kunst en cultuur gestudeerd. Er zijn talloze participatiebanen te vinden bij culturele stichtingen. Waarom kan ik daar niet heen? Ik heb niets met planten, niets met kinderen. Ik heb niet eens een EHBO-diploma."
Volgens directeur Piet Dek van Pantar wordt weliswaar geprobeerd rekening te houden met de wensen van de bijstandsgerechtigden, maar maatgevend is het niet. "Er moet in de toekomst wel werk in zijn", legt hij uit.
Tegelijkertijd stelt hij dat het er in feite niet toe doet waar iemand als Gerda Topman te werk wordt gesteld. "Ze is daar namelijk niet om een functie te leren, maar om te leren op tijd op te staan en opdrachten uit te voeren. Pas als ze dat kan, wordt gekeken naar haar verdere mogelijkheden."
"Het is gewoon moderne slavernij", zegt voorzitter Piet van der Lende van de Bijstandsbond. "Ze mogen twee jaar ergens werken en vervolgens worden ze weer ingeruild. Werkgevers sturen ze gewoon terug met de smoes dat ze niet goed genoeg werken."
Uit een Amsterdamse evaluatie bleek dat werkgevers slechts 9 procent van de mensen na die twee jaar een vaste baan aanbiedt, ook al is 77 procent tevreden over het geleverde werk.
Precies daarom is de vakcentrale FNV zo furieus.
"Nog even en er is geen baan meer te krijgen. Iedereen is dan verplicht aan het werk", zegt bestuurder Leo Hartveld.
"Bijstandsgerechtigden worden niet meer gezien als mens", constateert Van der Lende. "Ze zijn een middel om geld mee te verdienen."
Typerend vindt hij de manier waarop Pantar-directeur Dek praat over de manier waarop hij mensen verhuurt aan bedrijven. Volgens Dek wordt de 'vraagprijs' als volgt berekend: "We vragen een werkgever wat hij normaal had uitgegeven. Stel dat hij tien Polen voor 640 euro moest inhuren, dan krijgt hij er bij ons twintig voor die prijs. Maar soms is het ook een beetje handel. Als meerdere bedrijven tegelijk onze mensen nodig hebben, dan kunnen we natuurlijk meer geld vragen."
Sorteer reacties
