Wil een faillissement van een grote onderneming nog wel eens mededogen oproepen, in het geval van de Duitse drogisterijketen Schlecker is daar geen sprake van. In de laatste jaren is Schlecker miljoenen klanten kwijtgeraakt, omdat het bedrijf niet meer aan de eisen van de tijd voldeed.
Klantvriendelijkheid was ver te zoeken en de kwaliteit van de producten, verre van nieuw en ecologisch, beviel ook niet meer. Niet alleen in Nederland ging de boel twee jaar geleden dicht, ook in het moederland werden al duizend vestigingen gesloten. Een miljoeneninjectie uit het familiekapitaal mocht niet meer baten. Nu staan 6.000 filialen met ruim 30.000 personeelsleden op de tocht. Bij dochteronderneming IhrPlatz gaat het om 650 filialen met 5.800 man personeel. Het begon zo voortvarend. Anton Schlecker opende in 1975 het eerste filiaal. Twee jaar later had de prijsvechter 100 winkels, in 1984 1.000. Op zijn hoogtepunt telde Schlecker 4.000 filialen, 50.000 medewerkers en een jaaromzet van meer dan 7 miljard euro.
Het ging de laatste jaren gestaag bergaf. Zowel in Duitsland als in Nederland werd Schlecker meerdere malen voor de rechter gedaagd wegens het ontduiken van cao-lonen. Werken bij Schlecker is nooit een pretje geweest. Van personeelsleden, or-leden voorop, werden zwarte lijsten bijgehouden om ze bij gelegenheid gemakkelijker te kunnen ontslaan. De CNV sprak destijds van een 'strafcultuur' bij de Schleckers in ons land.
Anton Schlecker, nu 67, heeft zo'n slechte naam opgebouwd, dat zelfs de ontvoering van zijn kinderen in 1987 - Lars was 16, Meike 14 - geen medelijden meer opwekte. Nadat ze de volgende dag waren vrijgelaten, schreef de pers slechts in ranzige bewoordingen dat pa Schlecker de losprijs goed naar beneden had onderhandeld. Er was 18 miljoen D-mark gevraagd, er werd 9,6 miljoen betaald.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
