Een televisiebeeld van jonge slachtoffers in een ziekenhuis in Noord-Korea. Amnesty International maakte een rapport over de deplorabele toestand van de Noord-Koreaanse gezondheidszorg. foto Reuters
'Vijf medische assistenten hielden mijn armen en benen vast om te voorkomen dat ik ging bewegen.
Ik had zoveel pijn dat ik het uitgilde. Uiteindelijk viel ik flauw. Een week later werd ik wakker in een ziekenhuisbed." Hwang (24) komt uit Hwasung, Noord-Korea. Zijn naam is verzonnen. Hij woont tegenwoordig buiten het streng communistische land, waar gezondheidszorg volgens het regime gratis is en van een zeer hoog niveau. Hwang weet wel beter. Hij viel van een trein. Daarbij werd zijn enkel verbrijzeld. In het ziekenhuis amputeerde een arts het been vanaf de kuit. Zonder verdoving.
Hwangs getuigenis is door Amnesty International (AI) opgetekend in een rapport over de deplorabele toestand van de Noord-Koreaanse gezondheidszorg.
Formeel kent het land 800 grotere en 1000 kleinere ziekenhuizen, waar 300.000 artsen en assistenten werken. Daarnaast telt het land op papier nog zo'n 45.000 huisartsen. Maar feitelijk geeft het regime vrijwel niets uit aan gezondheidszorg: nog geen euro per inwoner per jaar. Noord-Korea kent 24 miljoen inwoners. Zorginstellingen zijn vaak tientallen jaren oud en nooit vernieuwd. Er is vaak geen stromend water, de verwarming werkt slecht en periodiek valt de stroom uit. Artsen worden niet of slecht betaald. Wie zorg nodig heeft moet de medici betalen; meestal met sigaretten, alcohol, voedsel of kleding. Medicijnen zijn ook niet zomaar verkrijgbaar. Artsen verkopen die om zelf te overleven. Noord-Korea kent geen apotheken of drogisterijen. De medicijnen moeten illegaal op markten worden gekocht. Daar zijn op slinkse wijze geïmporteerde medicijnen uit China, Zuid-Korea en Rusland voorhanden. Ze zijn echter heel duur. Noord-Korea kent ook eigen, nagemaakte pillen, maar de samenstelling daarvan is onduidelijk. Volgens Amnesty gebruikt 20 procent van de Noord-Koreanen vrijwel permanent verslavende pijnstillers, een opiumderivaat uit China. Het staat bekend als 'het middel dat alle kwalen heelt'.
In de ziekenhuizen en klinieken maken familieleden van patiënten schoon omdat niemand anders het doet. Bedden worden alleen verschoond als er een nieuwe patiënt in komt te liggen, ook al zitten de lakens vol bloed. Apparatuur wordt niet gesteriliseerd. Injectienaalden worden gewoon hergebruikt. Röntgenapparaten zijn er niet. In plaats daarvan wordt fluoroscopy gebruikt: een soort tv-camera die radioactieve straling afgeeft. Dat gebeurt zonder bescherming voor patiënt of arts.
Mensen die naar een ziekenhuis moeten, moeten zelf voor transport zorgen. Ambulances zijn er niet. Er is ook geen 'noodnummer' dat gebeld kan worden. In de hoofdstad Pyongyang zijn de medische faciliteiten beter, maar gewone burgers van het platteland kunnen er geen gebruik van maken vanwege reisbeperkingen.
De toestand is extra schrijnend vanwege de enorme voedseltekorten in Noord-Korea, ontstaan door mismanagement en mislukte oogsten. De chronische ondervoeding leidt tot veel lichamelijke klachten en het immuniteitssysteem wordt erdoor aangetast. Tuberculose en bloedarmoede zijn veel voorkomende kwalen in Noord-Korea.
Rhee, een 20-jarige vrouw uit Chongjion: "Noord-Koreanen nemen niet de moeite naar een ziekenhuis te gaan als ze geen geld hebben, want iedereen weet dat je voor dienstverlening en behandeling moet betalen. Als je geen geld hebt, ga je dood. Mensen zonder geld hopen gewoon dat ze niet ziek worden of vanzelf weer beter worden."
Sorteer reacties
