Indonesische soldaten dragen het zojuist geborgen lichaam weg van iemand die in Padang de dood vond door de beving. foto Bagus Indahono/EPA
Ze wijst naar de plek, waar haar zus woensdagavond om zes minuten over vijf stierf.
Zie ook:
Mannen proberen met blote handen puin te verwijderen. Het is onbegonnen werk. Honderden gebouwen zijn ingestort, graafmachines zijn schaars. Het gebouw waar de schoonheidssalon was gevestigd lijkt door de aarde verzwolgen. Er is geen enkele hoop dat iemand daar nog levend uit komt.
Overlevenden van de aardbeving die de stad woensdag trof, vertellen hoe kort voor het vallen van de duisternis de aarde letterlijk begon te golven. Een vrouw zegt dat alles om haar heen bewoog en dat ze er misselijk van werd. "Er was enorme paniek, mensen probeerden hun huizen uit te komen." Sommigen denken dat de beving een minuut duurde, anderen spreken over twintig minuten.
Driekwartier na de schokken was het aardedonker, Padang was een rampstad geworden zonder elektriciteit. Er klonk hulpgeroep, men probeerde gewonden naar de ziekenhuizen te brengen. Duizenden mensen brachten de nacht buiten door. Het regende onophoudelijk, beschadigde huizen begonnen te overstromen. De volgende ochtend hangt in de stad een brandlucht, veel huizen vlogen spontaan in brand als gevolg van de beving. Een tweede beving wordt gevoeld, 6,8 op de schaal van Richter. Minder sterk dan de eerste.
Een van de grootste ziekenhuizen, het Dr. M. Jamil-ziekenhuis, wordt overstroomd met slachtoffers. Voor het gebouw staan stretchers met gewonden. Matrassen zijn rood van het bloed.
Binnen liggen nog honderden gewonden, vooral veel moeders, kinderen en oude mensen. Een vrouw wier gebroken been wordt gezet, schreeuwt het uit van pijn. Iets verderop sterft een andere vrouw. Ze wordt afgedekt met een gelig stuk plastic.
Er zijn gebouwen die ongeschonden lijken ondanks het natuurgeweld, andere zijn weggevaagd. Oude én nieuwe gebouwen zijn verwoest. Vooral hoge gebouwen zijn geraakt.
Ouders verzamelen zich bij middelbare scholen, waarvan er meerdere zijn verwoest. De Tinggi Bahasa Asing Prayaga-school is er niet meer. Er liggen waarschijnlijk 17 jongeren onder het puin. Op het moment van de beving waren vooral opleidingen voor tieners nog open. Erik zoekt zijn vriend. "Retno ligt daar. Ik kan niet geloven dat hij dood is. Hij is een goed mens en daar zijn er niet veel van."
Een graafmachine komt aanrijden om de militairen en vrijwilligers te helpen. Iemand die net uit het dorp komt dat het dichtst bij het epicentrum lag, vertelt dat het compleet is verwoest. Maar soms heeft de armoedige bouw veel mensen gered. De hutjes zijn ingestort, maar weinigen hebben daaronder de dood gevonden.
Als voor de tweede keer sinds de ramp de duisternis invalt, maken mensen zich op voor een nieuwe nacht onder de blote hemel.
