Een volksteller in een sloppenwijk van de Keniaanse hoofdstad Nairobi. De teller vraagt ook naar etniciteit, iets wat de gemoederen in Kenia bezighoudt. foto Stephen Morrison/EPA
Zie ook:
Kenianen willen altijd graag weten tot welke bevolkingsgroep iemand behoort, maar rechtstreeks vragen staat niet netjes. Terwijl Kenianen vaak trots zijn op hun stam, bestaat er sinds vorig jaar grote huiver om een etiket te krijgen opgeplakt dat verwijst naar afkomst.
Oorzaak is de bloedige periode na de verkiezingen van eind 2007. Kenia had wekenlang te kampen met etnisch geweld, waarbij op verschillende plekken zo'n twaalfhonderd mensen omkwamen, en driehonderdduizend inwoners ontheemd raakten. Mensen werden slachtoffer omdat ze tot een bepaalde stam behoorden: de Kikuyu, Luo, Kissi of Kalenjin. De vraag naar etnische afkomst in de volkstelling herinnert de toch al getraumatiseerde Kenianen weer volop aan die gebeurtenissen.
Internationale donoren hebben druk uitgeoefend op de regering om Kenianen toe te staan neutraal te antwoorden op de omstreden vraag. Dat betekent dat nu 'Keniaan' kan worden ingevuld in plaats van de stamnaam. Dat heeft de gemoederen een beetje gekalmeerd, maar uiteindelijk is het een wassen neus. Achternamen en regio's waar mensen leven geven meestal precies aan tot welke stam iemand behoort.
Directeur Collins Opiyo van het Nationale Bureau voor de Statistiek wijst op het belang van de vraag over etniciteit. Veel Kenianen wonen met hun stam in eigen provincies en voor de verdeelsleutel van overheidsgeld over het land is het van belang dat alle bevolkingsgroepen goed in kaart zijn gebracht.
Tijdens de vorige telling in 1999 werd het bevolkingsaantal op 28,7 miljoen vastgesteld, maar de gegevens over etniciteit bleven geheim. De tellingen gingen en gaan ook nu weer gepaard met beschuldigingen van fraude. Het vermoeden bestaat dat etnische groepen die aan de macht zijn, sjoemelen met de cijfers, zodat hun volk groter uit de bus komt. Bovendien maakt de ernstige droogte in Kenia de telling onbetrouwbaar. Nomaden in het noorden en zuiden zijn met hun overgebleven vee massaal weggetrokken naar buurlanden op zoek naar weidegronden en water. De omvang van deze toch al gemarginaliseerde groepen zal daarom veel te klein uitvallen.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.



















