Niet beschikbaar!
Georgische troepen beschieten de Zuid-Ossetische hoofdstad Tschinvali met raketten vanuit een positie vlakbij het Georgische dorp Ergneti. foto EPA
Jarenlang keken Georgische soldaten vanaf de bergrug neer op de afvallige regio Zuid-Ossetië, met de hoofdstad Tschinvali beneden in het dal.
Zie ook:
In theorie zou één verrassingsoffensief moeten volstaan om de controle over de regio te herstellen. Zuid-Ossetië in de Kaukasus is maar 3.900 vierkante kilometer groot, 10 procent van Nederland. Meer dan de helft van de naar schatting 70.000 inwoners woont bovendien in Tschinvali.
Hoe klein Zuid-Ossetië ook mag zijn, de provincie kent een bewogen geschiedenis. Met zijn verdeel- en heersbeleid kende Stalin in de jaren twintig het noorden van Ossetië toe aan Rusland en het zuiden aan Sovjetrepubliek Georgië.
In de nadagen van het Sovjetrijk, begin jaren negentig, barstte een kortstondige maar bloedige oorlog uit tussen Georgië en Zuid-Ossetië, gevoed door toenemend nationalisme. De gevechten vergden duizend levens. Honderdduizend Osseten en 23.000 Georgiërs sloegen op de vlucht.
In 1992 werd Georgië een wapenstilstand opgedrongen. Er kwam een internationale vredesmacht bestaande uit Osseten, Russen en Georgiërs. En de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) installeerde een missie in de regio om toezicht te houden op het vredesproces.
De separatistische regio verklaarde zich onafhankelijk, een status die door geen land ter wereld is erkend. Feitelijk streven president Eduard Kokoity en de regering-Morozov van Zuid-Ossetië naar aansluiting bij Rusland. In een referendum, gehouden op 12 november 2006, sprak 98 procent van de kiezers zich daarvoor
uit.
Zuid-Ossetië is een arm, bergachtig gebied. De meeste mensen leven van de landbouw. De regio geldt ook als een vrijhaven voor smokkelaars. Financiële bijdragen uit Rusland dekken 60 procent van de overheidsuitgaven. Het betaalmiddel is de Russische roebel. Handel wordt voornamelijk met Rusland bedreven. Een tunnel in de noordelijke bergen naar Noord- Ossetië (provincie van Rusland) vormt daartoe de verbinding. De brutowaarde van alles wat
Zuid-Ossetië produceert, beloopt nog geen 20 miljoen dollar per jaar.
In mei van dit jaar besloot de toenmalige Russische president Vladimir Poetin de banden met onder meer Zuid-Ossetië aan te halen. Moskou ging direct samenwerken met overheidsinstanties in de regio en documenten van Zuid-Ossetië erkennen. Overigens hebben de meeste inwoners al een Russisch paspoort.
Michaïl Saakasjvili beloofde in 2004 bij zijn aantreden als president van Georgië dat hij de opstandige regio's onder Georgisch gezag zou terugbrengen. Een paar maanden later herstelde de president de controle over Adzjarië. Nu lijkt Zuid-Ossetië aan de beurt. De lastigste klus – Abchazië – moet nog volgen.
De Russen hebben nog steeds zo'n vijfhonderd soldaten in Zuid-Ossetië gelegerd. Militair is het 'land' geheel afhankelijk van de grote noordelijke buur.
Zuid-Ossetië heeft zelf geen noemenswaardige krijgsmacht. Het kan zich hoogstens verdedigen door de hele mannelijke bevolking te mobiliseren en hen met geweren en mitrailleurs te laten vechten tegen tanks, pantserwagens en bommenwerpers.
Behalve steun vanuit Moskou kan Zuid-Ossetië rekenen op hulp uit Noord-Ossetië en Abchazië. Uit beide gebieden zouden inmiddels duizenden vrijwilligers op weg zijn naar de bedreigde regio. Rusland heeft behalve soldaten ook tanks en vliegtuigen naar Zuid-Ossetië gestuurd om de eigen 'landgenoten te beschermen tegen de Georgische agressie'.
"Volgens de grondwet en de federale wet moet ik het leven en de waardigheid van Russische burgers waar ter wereld ook beschermen", waarschuwde president Medvedev van Rusland gisteren nog maar eens.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
