Enkele vrouwen worden bekeerd tot de islam tijdens de derde editie van de Nationale Bekeerlingendag in de Omar Al Farouk Moskee in Utrecht. foto Robert Vos/ANP
De nostalgie overvalt Noureddine Steenvoorden (32) nogal eens wanneer hij, als bekeerde moslim, een moskee bezoekt die ooit een kerk was. "Soms ruik je geur van wierrook nog.
Dit is toch geweldig. Dit is voor mij dubbel thuiskomen", vertelt hij op de Nationale Bekeerlingendag in de Utrechtse Omar al Farouk Moskee. Gisteren kwamen zo'n 1.100 bekeerde autochtone moslims bijeen in de voormalige rk-kerk.Als het aan aartsbisschop Wim Eijk van Utrecht ligt, gebeurt het nooit meer. Liever de sloop, dan een kerk inrichten als moskee. Maar voor Amsterdammer Steenvoorden is het een geschenk. "Ik ben gedoopt, heb communie gedaan maar vlak voor mijn vormsel ben ik er uit gestapt. Het zei me niets meer. Ik voelde het niet", vertelt hij. In 2004 bekeerde hij zich tot de islam. "Het gaat heel erg uit van een balans in het leven tussen werk, vrienden, geloof en goede daden verrichten. Dat leek mij veel natuurlijker."
Tegenwoordig begeleidt hij andere nieuwe moslims die zich bekeerd hebben tot de islam, zoals de 32-jarige Richard van der Bijl uit Zoetermeer. Die bekeerde zich vier jaar geleden. Hij is protestants opgevoed. Maar echt belijdend waren zijn ouders niet. Wel zijn oma, bij wie er altijd na het eten uit de Bijbel werd voorgelezen.
Voor Van der Bijl was het een keuze uit het jodendom, het christendom of de islam. Drie religies die teruggrijpen op het oerverhaal van de aartsvader Abraham. "Waar het jodendom heel technisch is en veel regels kent en het christendom vrijwel alle regels heeft weggevaagd, zit de islam in het midden."
De 24-jarige Marjolein Kamp is van huis uit baptist. Op haar dertiende begon ze te twijfelen. "Hoe kan een onschuldige baby nu al zondig zijn? En hoe kan het dat iemand die zijn hele leven aan rotzooit toch in de hemel komt, puur alleen omdat-ie een geloof aanhangt. Dat is toch onrechtvaardig." Via vriendinnen leerde ze de islam kennen. Ze draagt altijd een hoofddoek. "Het voelt voor mij als een handleiding door het leven."
Toch valt die keuze haar soms zwaar. "Mijn moeder is bang dat ik nu naar de hel ga. Ze wil zelfs niet meer naast me lopen."
Maar hier is tenminste nog discussie mogelijk is haar ervaring. Voor haar opleiding woont ze tijdelijk in Duitsland. "Daar wil niemand meer naast me zitten in de tram. Hoofddoeken worden verbrand. In Nederland kan ik tenminste weer een beetje adem halen."
Sorteer reacties
