door Hans Jacobs Voor pikante onthullingen over haar jeugd was prinses Máxima niet bang, zei ze vorig jaar over de 'spraakmakende' biografie waar twee Argentijnse journalisten aan werkten.
Het boek zou niet eerder onthulde feiten presenteren over haar jeugd en liefdesleven. Willem-Alexander was zéér benieuwd, zei hij toen. De hooggespannen verwachtingen worden door Gonzalo Álvarez Guerrero en Soledad Ferrari niet ingelost. Integendeel. Twee jaren speuren heeft meer fouten dan feiten opgeleverd. Nieuws staat er niet in. Enkele fouten: verkeerde boot van prins Bernhard, het verkeerde huis van Willem-Alexander, niet de juiste secretaris van Máxima. Kwalijker wordt het wanneer de gang van zaken rond de verloving en het huwelijk aan bod komt. Premier Wim Kok bepaalde de huwelijksdatum, koningin Beatrix liet in de huwelijkse voorwaarden opnemen dat Máxima 'de Kroon een opvolger moest schenken' en zij bepaalde ook de namen van de prinsesjes. Allemaal onzin.
Álvarez en Ferrari doen alsof ze zelf in de keuken stonden bij de familie Zorreguieta. Ze laten Máxima en haar ouders keer op keer aan het woord. Romantisering noemen ze dat. De betrouwbaarheid verdwijnt er echter mee.
Ook beweren de biografen dat Máxima's cv niet klopt. Haar stage bij de Mercado Abierto Bank zou twee jaar later hebben plaatsgevonden dan het cv meldt, en wel in een periode dat die bank geleid werd door iemand die later als gangster is ontmaskerd. "Klopt niet", zegt de RVD namens de prinses. Het wachten is op een degelijke biografie over Máxima.
