Sinterklaas-herinneringen van lezers

Bij ons thuis was het altijd een groots gevierd feest. ’s Avonds op 5 december was het spanning op en top. Je mocht dan een grote doos in de kamer zetten want Sinterklaas en Piet kwamen ‘rijden’. Je stond natuurlijk voor de kachel ontzettend hard liedjes te zingen om sint maar te laten merken hoe lief je was geweest. In de keuken werd dan een grote winterwortel en een schaal met water voor het paard gezet.

Daarna ging je vol spanning naar bed. Die nacht sliep je bijna niet. De volgende morgen op je pantoffeltjes en in je pyjama naar beneden. Dan lagen de cadeautjes uitgestald in de doos. Als ik er aan terug denk (ik heb het over de jaren zestig) geeft me dat een heel fijn gevoel, om zo onvoorwaardelijk te geloven in de sint. Af en toe mocht je ook je schoen zetten en daar zat dan een lekker snoepje in.

Liesbeth Moerland

Wij hadden het thuis heel gezellig met Sinterklaas. Mijn twee broers en drie zussen en ik waren met met weinig tevreden. Op Sinterklaasavond 1954 werd de tafel klaargezet met daarop zes borden. Er lagen een grote wortel, wat hooi en ons verlanglijstje in. Al had je niet veel te verlangen.
En dan maar hopen dat de sint met zijn Pieten langs zouden komen. Vanuit de bedstee in de kamer loerden wij ’s nachts stiekem of hij al was geweest. Mijn zus Els had een naaldenkokertje gevraagd. En ja hoor, we zagen in het donker dat de borden gevuld waren. Els liep naar haar bord en dacht dat er een chocolade sigaar lag. Maar het was haar naaldenkokertje dat ze stuk beet. Huilend ging ze vlug terug haar bedstee in.
Moeder snapte er niks van de volgende morgen Wat waren wij bang en blij met Sintersklaas vroeger, al vond ik wel dat Piet veel op ome Kees leek. Toen ik dat zei, kon ik meteen naar bed. En waarom aten we daags na Sinterklaas altijd peeënstamp? Daar snapten we niks van.

Nellie Hermans-van Mook.
Made

Ik ben 60 jaar, dus het zal zo’n 55 jaar geleden zijn. Als wij bij oma en opa waren en sinterklaasliedjes zongen, rammelde er een ketting, de deur ging op een kier en een zwarte hand strooide lekkers. Doodsbenauwd was ik voor die ketting en die zwarte hand.

Corrie

Als ik aan Sinterklaas uit mijn kleutertijd denk, zie ik mezelf onder een stoel zitten, dicht bij moeder, terwijl een zwarte hand snoep naar binnen gooit en er vanachter de deur boegeluiden klinken, tot een zware stem langzaam roept: ‘Loemoemba, kasafoeboe! Zijn hier nog stoute kinderen?’
Als er daarna nog flink op de deur wordt gebonsd, roepen de ouderen brutaal en wat lacherig: ‘Hé Piet, kan het niet wat zachter?’, terwijl ze al het snoep wat ze te pakken krijgen in hun zakken proppen. ‘Als ik die stoute kinderen te pakken krijg, gaan ze onder in de zak mee naar Spanje’, dreigt Zwarte Piet aan de andere kant van de deur. Tot mijn ontzetting moeten de grotere broers en zussen ook daar om lachen.
En weer klinkt het langzame, angstaanjagende, ‘Loemoemba, kasafoeboe?’ De andere morgen zitten er wat pepernoten en een mandarijn in mijn schoen, met altijd weer dat briefje met zwarte vegen erop, dat duidelijk door Piets zwarte hand is geschreven. Een briefje met de aansporing nóg liever te zijn! Hoe ik dat moet doen, weet ik niet. Ik ben immers veel te bang om stout te zijn.

Nog vaak denk ik in deze tijd terug aan dit prachtige toneelstuk dat jaarlijks bij ons thuis werd opgevoerd.

Hennie de Wijs,
Raamsdonksveer

Toen onze kinderen nog in de Sinterklaas leeftijd waren hadden zij vriendschap met net in Nederland aangekomen Iraakse kinderen. Onze kinderen zette volop hun schoentjes, en ja hoor Sinterklaas was weer geweest. De Iraakse vriendjes vertelden aan onze kinderen dat zij ook hij zijn schoentje zette, maar er kwam niets in. Gezamenlijk kwamen de kinderen bij ons vragen, hoe kan dat nou?
Wij hebben onze schoentjes ook al buiten gezet maar wij krijgen geen cadeautjes. Ik antwoordde, nou moeten jullie de schoenen maar eens bij onze open haard zetten. Want hij komt toch door de schoorsteen. Dus op de avond geen open haard aan, liedjes zingen en alle kinderen zette hun schoentjes. De volgende ochtends om 6.00 uur wordt gebeld. De Iraakse kinderen staan vol goede moed aan de deur.
En ja hoor een paar prachtige cadeaus lagen in de schoentjes. Zie je wel bij jullie komt hij wel. De kinderen gingen opgetogen en heel blij naar huis een straat verderop. Komt ’s avonds de Iraakse vader van de kinderen. Hij zegt waarom komt bij jullie wel de sint en bij ons niet?

Frans Levels
Oostburg

Nog steeds denk ik met veel genoegen terug aan de tijd dat wij met onze ouders, oma, oom, tantes, neef en nicht surprises maakten voor elkaar. Liefst met ellenlange gedichten erbij.
Een leuke surprise die ik me herinner, was een prullenbak voor mijn tante. Zij had op haar verlanglijst een nieuwe prullenbak staan en dat bracht mij en mijn zusje op het idee om er zelf één te knutselen. Dat lukte prima, met “echte” rommel erin. Totdat wij een dode spin erin wilden doen. Toen greep mijn moeder in, want tante was (en is) doodsbang voor die beesten, zelf wanneer ze dood zijn. Dus maakten we maar een spin van papier?

Op Pakjesavond kreeg tante niet één, maar drie prullenbakken. Die van ons, een echte én een surprise-prullenbak van mijn oom. En mijn oom had er wel een echte dode spin in gedaan?. Het gegil was aan de andere kant van de stad te horen en wij kwamen niet meer bij!

Nog leuker was de spinnensurprise die we in een ander jaar maakten. Een stuk zeep werd omgetoverd tot een joekel van een spin. Mijn vader hing hem aan een draadje in de opening van de kelderdeur en verbond het draadje met de deurklink. Dus iedere keer dat iemand iets uit de kelder ging halen, hoorden we een kreet omdat die spin dan omhoog vloog!
Toen het tijd was voor de surprises kreeg mijn tante een doosje met een gedicht dat verwees naar de kelder. Helaas was ze door het gedicht zodanig op haar hoede dat ze de kelderdeur héél voorzichtig open deed in plaats van met een ruk. Het beoogde schrikeffect bleef uit, maar dankzij alle voorpret (en schrik) was dit toch een topsurprise!

Heerlijk dat samenzijn met familie en gezamenlijk flauwekul maken. Ik mis het heel erg?

Marleen Trommelen

Eind jaren ’60 was een van mijn zussen ‘aan het werk’ als Zwarte Piet. Ze belde of de kinderen het leuk zouden vinden als ze langskwam. Natuurlijk. Een beetje bibberig gaven ze netjes antwoord: Ja, Zwarte Piet, nee Zwarte Piet, dank u wel Zwarte Piet! Toen ze weer vertrok kwam uit het allerdiepste onderbewustzijn van de oudste van vijf. Zijn groet: ‘Dag tante San!’

Jet de Kort
Baarle-Nassau

Eind jaren vijftig was ik in dienst van de brandweer op Schiphol. De brandweermannen begonnen daar in hun vrije tijd, maanden voor het St. Nicolaasfeest, al met het maken van cadeautjes voor kinderen. Een mooi initiatief, want geld voor cadeaus was er niet. In de avonduren en weekends werd er gezaagd, geplakt en geschilderd dat het een lieve lust was.
De sfeer was uitmuntend en er was veel voorpret. Zo verrezen er poppenhuizen, speelgoedgarages, sjoelbakken, enzovoort. Ja, dat waren nog eens handige brandweermannen. Van brandweervrouwen was toen nog geen sprake.
Op de dag van het feest werd de remise ontruimd. Alle brandweervoertuigen naar buiten, er kwamen stoelen en de garage werd geschrobd en versierd. Nu wilde het dat Sinterklaas een oudere collega was, die al vele jaren voor sint speelde. Tevens was hij een vriend van ons en wat wilde, enige weken tevoren had hij bij ons behangen.
Hij had het nodige gehoord over onze dochters, Joyce en Karin. Uiteraard moesten zij, op het feest, bij hem op schoot komen. Natuurlijk vertelde hij hen allerlei dingen, vooral de stoute, en zij luisterden met open mond en zeiden: we zullen het nooit meer doen Sinterklaas.

Sinterklaas. Zeer herkenbaar toch?
Thuisgekomen konden zij er maar niet over uit: hoe kon de sint dit nou allemaal weten??

Hierdoor hebben zij nog lang in Sinterklaas geloofd. Tot grote vreugde van ons, de ouders. De eerste weken na het feest hadden we geen kind aan ze.

Joop Sluis,
Roosendaal

Sorteer reacties

Reageren

Naam: E-mail: Reactie:

Klik hier en lees het Privacy Statement

Zo reageert u:

Op de website van BN DeStem kunt u reageren op de artikelen. Soms worden (delen van) reacties ook gepubliceerd in de krant.

De redactie kan bijdragen zonder opgaaf van reden weigeren.

Daarbij hanteren wij onder meer de volgende voorwaarden:

Onder de reactie moet altijd uw voornaam, achternaam en woonplaats staan.

De reactie moet kort en bondig (max. 400 tekens) zijn.

De reactie mag niet beledigen, discrimineren of nodeloos kwetsen.

De reactie mag geen scheldwoorden of bedreigingen bevatten.

De reactie moet betrekking hebben op het artikel waaronder de reactie wordt geplaatst.

De reactie mag geen reclame-uiting bevatten.

De reactie mag geen privé-gegevens van derden bevatten.

De reactie mag geen links naar illegale zaken bevatten (software, muziek, etc.).

De reactie mag geen inbreuk zijn op het auteursrecht van anderen.

Reacties onder overduidelijk valse naam kunnen worden geweigerd.

De reactie moet begrijpelijk en leesbaar zijn.

De redactie houdt zich aanbevolen voor tips, maar zal niet tot plaatsing overgaan van:

Reacties die (impliciete) beschuldigingen of verdachtmakingen van misdrijven bevatten, zolang er (nog) geen gerechtelijke uitspraak is.

Reacties die de identiteit van verdachten onthullen. Evenmin van slachtoffers, zolang de redactie geen bevestiging van de politie heeft (en wij mogen aannemen dat de familie is ingelicht)

Over het al dan niet plaatsen van reacties wordt niet gecorrespondeerd.

Het IP-adres van de afzender van een reactie wordt automatisch opgeslagen in het redactioneel systeem. Het kan worden afgestaan aan derden in het kader van een strafrechtelijk (voor)onderzoek, namelijk als de redactie van mening is dat een groot maatschappelijk belang in het geding is. Ook daarover wordt niet gecorrespondeerd.