illustratie Bliq
Als een man vroeger vertelde dat hij van plan was zo'n zeshonderd rondjes om zijn dorp te fietsen, liep hij het gevaar voorgoed voor dorpsgek te worden versleten.
Zie ook:
De uitputtingsslag van Moonen staat symbool voor de onweerstaanbare opmars van benefietsporten in Nederland. Steeds meer sportief ingestelde burgers werken zich in het zweet voor het goede doel. Soms levert het 100 euro op, maar net zo makkelijk miljoenen. Gaat er achter het liefdadigheidssporten een complete organisatie of een evenement schuil, dan kan de teller helemaal snel oplopen. Kenners zijn ervan overtuigd dat de boost aan liefdadigheidssporten alleen maar zal groeien.
Zo ook Rob Visser van de stichting Charity & Sport. "Sporten voor een goed doel. Dat hebben wij zo'n beetje uitgevonden", zegt Visser gekscherend. Toch zit de voorzitter niet eens zo heel ver bezijden de waarheid. Zijn stichting – 'uiteraard een non-profitorganisatie' – zet zich al dertien jaar in om zoveel mogelijk sporters, bonden en (sport)evenementen te koppelen aan liefdadigheid; variërend van eenvoudig advies tot complete businessplannen. Het succes is groot, al vinden steeds meer Nederlanders zelfstandig hun weg naar het goede doel. NOC-NSF- kopstuk Erica Terpstra grapte al dat als Nederland zo doorgaat Charity & Sport overbodig dreigt te worden. Visser: "Dat zou alleen maar een goed teken zijn."
Het is 21 jaar geleden dat de fervente hardloper Visser zag hoe deelnemers van de Glasgow Marathon honderdduizenden ponden bijeenliepen voor het goede doel. "Ik dacht: dat moet in Nederland ook kunnen. Ik kreeg de organisatie van de Marathon Rotterdam zover dat alle deelnemers een formulier ontvingen met het verzoek of ze geld wilden ophalen voor een vooraf gekozen goed doel. In het begin zag je dat vooral sociaal bewogen types, zoals mensen die werken in de zorg, meededen."
De methode sloeg aan maar is volgens Visser inmiddels volledig achterhaald. Mensen, uit alle geledingen van de maatschappij, kiezen al sportend massaal hun eigen doel.
"De samenleving heeft steeds meer de instelling: do it yourself", verklaart Theo Schuyt, Neerlands enige hoogleraar filantropie. "Vroeger liepen inzamelingen vaak via kerken of verzuilde instanties: flessendoppen sparen voor de missie. Mensen willen nu als individú iets doen voor de samenleving."
Uit onderzoek blijkt dat in 2007 62 procent van alle Nederlandse huishoudens iemand sponsorde die zich inzette voor het goede doel, bijvoorbeeld door een sponsorloop. "Sporten vraagt altijd een bepaalde mate van inzet. Koppel die inzet aan inspanning die je wil leveren voor de maatschappij en je hebt een voor velen aansprekende combinatie te pakken. Mensen durven vaak niet zomaar geld te vragen voor een goed doel. Maar als ze zich sportief inspannen, valt die schroom weg."
Sportpsycholoog Rico Schuijers verklaart de opmars van benefietsporten als volgt: "Het is een trend. Mensen steken elkaar aan. Het heeft ook te maken met intrinsieke en extrinsieke motivatie. Intrinsieke motivatie komt uit jezelf. Iemand vindt het bijvoorbeeld leuk om een marathon te lopen, maar zo'n tocht is ook zwaar waardoor mensen twijfelen of ze het zullen doen. Soms hebben sporters een stimulans van buiten, extrinsieke motivatie, nodig om over die drempel heen te stappen. Een goed doel kan zo'n stimulans zijn." En hoe dichterbij het gekozen goede doel, hoe meer geld men genereert. Visser: "Mensen lopen nu eenmaal graag hard voor het kindje met kanker in de straat. Zo'n doel scoort beter dan pakweg de stichting Hulphond."
"Vooral medische doelen spreken tot de verbeelding", weet professor Schuyt. "Of ontwikkelingswerk; liefst een gedetailleerd doel. Bijvoorbeeld geld ophalen voor die ene school op Sumatra. Vooral scholen zijn er tegenwoordig heel bedreven in: sporten is goed voor kinderen en een goed doel kan nuttige lesstof opleveren."
Volgens Visser gaat benefietsportend Nederland geleidelijk de VS achterna. "Een aantal zaken in ons land verandert snel. De overheid, die steeds meer terugtreedt. Zorg, die minder wordt. Steeds meer wordt een beroep gedaan op het particulier initiatief. In de VS kun je geen sportevenement bedenken, of er is een goed doel aan gekoppeld. Juist vanwege een overheid die zich er weinig mee bemoeit. Meedoen aan charity verhoogt de goodwill en het imago van een sportorganisatie. Het geeft een evenement of een sporter een onderscheidend gezicht en soms gratis publiciteit. Maar voor degenen die zich alleen maar verplicht voelen om aan liefdadigheid te doen, heb ik een tip: niet doen! Ben je niet enthousiast, dan wordt het niks."
Bij menig benefietsporter speelt onmiskenbaar ook het strelen van het eigen ego, het geruststellen van het geweten of het pochen over de eigen sportprestaties een rol: "Maar daar is toch niks mis mee?", zegt Theo Schuyt. "Mensen laten nu eenmaal graag zien waar ze goed in zijn. En als je daar geld mee kan ophalen, is dat helemaal mooi. Jij geeft toch ook makkelijker een euro aan een arme sloeber die op straat mooi muziek probeert te maken, dan aan iemand die alleen maar om geld vraagt?"
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
